ตอนที่ 1

“ข้าคือใคร? ข้าคือ…ลู่เฉิน!”

“ข้ามองดูสวรรค์เก้าชั้นเบื้องบน เป็นเทพโอสถผู้หยิ่งผยองไร้เทียมทาน – ลู่เฉิน? … ข้าคือคนที่ถูกผู้คนโกงและกลั่นแกล้ง เป็นคนพิการขลาดเขลาที่ไม่อาจฝึกฝนได้ – ลู่เฉิน?”

จิตใจของเขาสับสนอลหม่าน และในขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดรุนแรงก็ถาโถมมาจากทั่วทั้งร่างกาย ลู่เฉินไม่อาจหยุดความคิดที่วุ่นวายในหัวได้ เขาเปล่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด

“เฉินเอ๋อร์ เจ้าตื่นแล้วรึ? ขอบคุณสวรรค์! แม่เป็นห่วงเจ้าแทบแย่! เจ้าอยากจะโอ้อวดว่าแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่เป็นไร แต่เหตุใดเจ้าต้องไปประลองกับคนพวกนั้นด้วย!?”

เสียงอันอ่อนโยนและใจดีดังขึ้นข้างหูของลู่เฉิน เสียงนั้นเต็มไปด้วยความสุขและความสบายใจ แต่ในช่วงท้ายกลับเริ่มสั่นเครือด้วยอารมณ์ ลู่เฉินค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาที่พร่ามัวชัดเจนขึ้นช้าๆ และใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งก็ปรากฏตรงหน้าเขา

สตรีผู้นั้นดูเหมือนอยู่ในวัยสามสิบต้นๆ และนางงดงามอย่างยิ่ง ทว่าที่หางตาของนางกลับมีริ้วรอยลึกบางๆ ที่ไม่เข้ากับวัยอ่อนเยาว์ของนางเลย

ตอนนี้สตรีผู้นั้นกำลังมองลู่เฉินทั้งน้ำตาคลอเบ้า แววตาเต็มไปด้วยความรัก ทำให้หัวใจของลู่เฉินรู้สึกอบอุ่นวาบหนึ่ง

“ลูกรัก เจ้าทำให้แม่ตกใจแทบตาย” ขณะที่สตรีผู้นั้นกล่าว ดวงตาของนางก็แดงก่ำยิ่งขึ้น และน้ำตาก็ไหลริน

“ท่านแม่???”

ลู่เฉินมองใบหน้าที่คุ้นเคยแต่ทว่าก็ดูแปลกตานี้ เขากล่าวคำพูดนั้นอย่างไม่แน่ใจนัก สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

“ลูกรัก อย่าทำให้แม่ตกใจ! เจ้าจำแม่ไม่ได้รึ?” ใบหน้าของสตรีผู้นั้นพลันตื่นตระหนก

ในขณะนั้น ชายชราคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นข้างสตรีผู้นั้น เขากวาดตามองลู่เฉินแล้วกล่าวว่า “ฮูหยินลู่ ศีรษะด้านหลังของลู่เฉินได้รับบาดเจ็บ อาจต้องพักฟื้นสักระยะเพื่อฟื้นความทรงจำ ไม่ต้องกังวลมากเกินไป เมื่อครู่ข้าได้ให้ยาแก่คุณชายแล้ว พลังยายังไม่สลายไปหมด เพียงปล่อยให้คุณชายพักผ่อนอีกสักครู่ก็พอ”

ฮูหยินลู่มองลู่เฉินด้วยความเป็นห่วง นางพยักหน้าและเดินตามชายชราออกจากห้องไปอย่างไม่เต็มใจนัก

ลู่เฉินได้ยินชายชรากำลังพูดแนะนำสตรีผู้นั้นเบาๆ ในระยะไกล “ฮูหยินลู่ การที่คุณชายลู่สามารถรอดชีวิตกลับมาได้ก็นับว่าเป็นโชคดีอย่างยิ่งแล้ว อย่าฝืนมากเกินไปเลย”

ฮูหยินลู่ตอบกลับเสียงสั่นเครือ “ความหมายของปรมาจารย์โอสถคือลูกชายของข้าจะ…”

ชายชราผู้ถูกเรียกว่าปรมาจารย์โอสถถอนหายใจ “สมองส่วนหลังของคุณชายได้รับแรงกระแทกอย่างรุนแรง พูดตามตรง การที่เขาตื่นขึ้นมาได้ก็นับว่าโชคดีอย่างยิ่งแล้ว ทว่าผลกระทบที่ตามมาย่อมรุนแรงอย่างแน่นอน เป็นไปได้มากในสถานการณ์เช่นนี้ว่าคงจะสูญเสียความทรงจำ…”

คนทั้งสองค่อยๆ เดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนลู่เฉินไม่อาจได้ยินพวกเขาพูดคุยชัดเจนอีก… แต่สิ่งที่พอจะได้ยินอย่างเลือนรางคือเสียงสะอื้นของฮูหยินลู่

ลู่เฉินจ้องมองเพดานเบื้องบนด้วยแววตาว่างเปล่า ขณะที่เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดรุนแรงทั่วร่างกาย โดยเฉพาะที่ท้ายทอยซึ่งบวมและปวดเหมือนจะระเบิด

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ข้าคือ ลู่เฉิน ดังนั้นฮูหยินลู่คือมารดาแท้ๆ ของข้า แล้วเหตุใดข้าจึงรู้สึกไม่คุ้นเคยเช่นนี้ ?

และความทรงจำที่สับสนวุ่นวายทั้งหมดนี้มาจากไหนกัน ? ข้ามีความทรงจำว่าข้าเป็นบุคคลผู้หยิ่งผยอง ทรงพลังอย่างยิ่ง … แต่ในขณะเดียวกัน ข้าก็จำได้ว่าข้าเป็นเพียงขยะที่ถูกรังแกและขูดรีดบ่อยครั้ง ?