ตอนที่ 2

ลู่เฉินอดไม่ได้ที่จะกัดฟันด้วยความโกรธ สำหรับเขานี่เป็นความเสียหายใหญ่หลวง การที่เขามีกระดูกวิญญาณ แม้ว่าจะเป็นคนโง่ก็ยังคงเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง

แต่บัดนี้ ไอ้สารเลวบางคนได้ทำให้เขากลายเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ไม่สามารถฝึกฝนได้ ทำให้เขาต้องอับอายและได้รับสายตาดูถูกจากแทบทุกผู้ทุกคน

ในขณะที่ลู่เฉินกำลังจะระเบิดความโกรธ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดเบาๆ และสาวใช้วัยสิบสามปีหน้าตาน่ารักพลันเดินเข้ามา นี่คือสาวใช้ของลู่เฉินนามว่าเป่าเอ๋อร์

“คุณชาย ได้เวลาทานยาแล้วเจ้าค่ะ”

“ยา? ยาอะไรกัน?” ลู่เฉินสูดจมูกเล็กน้อยขณะที่เขาถาม

“นี่คือสิ่งที่ฮูหยินลู่จ่ายไปในราคามหาศาลเจ้าค่ะ มันคือยาเม็ดกระดูกเสือที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของคุณชายได้อย่างรวดเร็ว” เป่าเอ๋อร์ตอบ

นางเปิดกล่องเล็กๆ ที่ประณีตในมือ เผยให้เห็นยาเม็ดที่อยู่ภายใน “ว่ากันว่ายาเม็ดนี้มาจากปรมาจารย์หยุนฉี พลังโอสถแข็งแกร่งมากเจ้าค่ะ”

เมื่อมองดูของสิ่งนั้น สีหน้าของลู่เฉินก็แปลกไปเล็กน้อย แม้แต่ของเล่นแบบนี้ก็ยังเรียกว่ายาเม็ดได้หรือ? รูปร่างของมันไม่สม่ำเสมออย่างยิ่งและดูเหมือนก้อนอะไรสักอย่างมากกว่าจะเป็นยาเม็ด

ต่อให้ไม่พูดถึงรูปร่าง สีของมันก็ดำสนิทและไม่สะท้อนเงา หากไม่มีกลิ่นหอมของยาจางๆ ลอยออกมา ลู่เฉินอาจสงสัยว่ามันเป็นก้อนมูลแกะด้วยซ้ำ

หลังจากจ้องมองสิ่งนั้นในมืออยู่นาน ในที่สุดลู่เฉินก็ถอนหายใจ คนที่หลอมโอสถแล้วสูญเสียแก่นแท้ของโอสถไปกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ยังถูกเรียกว่าเป็นปรมาจารย์ได้อีกหรือ? ลู่เฉินสงสัยว่าใครสามารถสร้างสิ่งที่นิ่มเละขนาดนี้ได้อย่างไร

ยาเม็ดสามารถแบ่งออกเป็นห้าระดับ ระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง ระดับสูงสุด และระดับไร้เทียมทาน ส่วนยาเม็ดในมือของเขา มันไม่แม้แต่จะเอามานับอยู่ในห้าระดับนั้นได้เลย ลู่เฉินพลันตระหนักว่านี่เป็นเพียงสินค้าที่มีข้อบกพร่อง มันคือยาเม็ดขยะ ปกติแล้วนักปรุงโอสถจะไม่ขายยาเม็ดประเภทนี้อย่างแน่นอน เนื่องจากพวกเขาไม่อาจเสี่ยงเสียลูกค้า บ่อยครั้งที่ยาเม็ดขยะพวกนี้จะถูกเปลี่ยนเป็นยาน้ำหรือถูกทิ้งไปโดยตรง

“คุณชาย อย่ามัวแต่เหม่อสิเจ้าคะ เพื่อให้ได้ยาเม็ดล้ำค่านี้ ฮูหยินลู่ถึงกับขายเครื่องประดับล้ำค่าไปแล้ว คุณชายควรรีบกินเถิดเจ้าค่ะ” เป่าเอ๋อร์เร่ง

ลู่เฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดในใจ ความประทับใจที่เขามีต่อมารดาคือท่านรักเขามากจนราวกับว่าเขาถูกโอบล้อมไปด้วยความรัก มันถึงขั้นที่มารดาของเขาแทบจะไม่ปฏิเสธคำขอใดๆ ของเขาเลย

มารดาของเขาทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเขา นางให้กำเนิดเขาในขณะที่ยังเยาว์วัย นางได้รับพรสวรรค์ด้านความงามอันยิ่งใหญ่เมื่อเติบโตขึ้น แต่ตอนนี้อายุเพียงสามสิบกว่าๆ ก็มีริ้วรอยที่หางตาแล้ว เมื่อเห็นริ้วรอยลึกเหล่านั้น ลู่เฉินก็รู้ว่านางเสียสละตนเองเพื่อเขามามากเกินไปแล้ว

เมื่อมองดูยาเม็ดในมือ เขาสังเกตได้ว่าแม้จะเป็นสินค้าที่มีข้อบกพร่อง แต่อย่างน้อยส่วนผสมยาข้างในก็ไม่เลว สิ่งเจือปนมีอยู่มากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่นั่นก็ไม่กระทบต่อการรักษาอาการบาดเจ็บของเขา