ตอนที่ 3

เมื่อยาน้ำสมุนไพรเข้าสู่กระเพาะอาหาร ลู่เฉินก็เร่งใช้จิตนำพลังสมุนไพรเคลื่อนไปทั่วร่างกายให้ยาหลอมรวมเข้ากับกระดูกของเขา

ผู้ฝึกฝนธรรมดาจะปล่อยให้พลังสมุนไพรซึมซับเข้าภายในตันเถียนเพื่อดูดซับพลังโอสถ และหลังจากนั้นถึงจะกระจายพลังดังกล่าวไปทั่วร่างกาย แต่เนื่องจากลู่เฉินไม่มีรากวิญญาณ ดังนั้นตันเถียนของเขาจึงว่างเปล่าโดยสมบูรณ์และไม่มีทางเก็บพลังงานใดๆได้

สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือปล่อยให้พลังโอสถกระจายไปสู่ทุกเซลล์ในร่างกาย แม้ว่ายาน้ำสมุนไพรนี้จะปรุงขึ้นมาจากสมุนไพรธรรมดา แต่มันกลับแสดงผลทางยาที่น่าทึ่งหลังจากผ่านการจับคู่และแบ่งสัดส่วนสมุนไพรของลู่เฉิน

เมื่อพลังโอสถรุดหน้าไปทั่วร่างกาย รูขุมขนจำนวนนับไม่ถ้วนก็เปิดออก นี่ราวกับว่าเซลล์ทุกเซลล์อยู่ในสภาพอดอยากและกำลังเริ่มดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินอย่างบ้าคลั่ง

ตูม!

เสียงระเบิดเบาๆ ดังมาจากภายในร่างกายของลู่เฉิน เส้นลมปราณที่เคยถูกปิดผนึกทั้งหมดถูกบังคับให้เปิดออก และลู่เฉินก็อดส่งเสียงครางเบาๆไม่ได้

ตอนที่ผู้อื่นฝึกฝน พวกเขาจะใช้ปราณของตันเถียนเพื่อค่อยๆ เปิดเส้นลมปราณทีละขั้นตอน ซึ่งจะไม่ทำให้เกิดความเจ็บปวดใดๆ

อย่างไรก็ตามลู่เฉินไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เขาทำได้เพียงยืมแหล่งพลังงานภายนอก พลังงานนี้เปรียบเสมือนน้ำทะเลที่ไหลเข้าสู่ทุ่งนา มันย่อมรุนแรงและดุร้ายชนิดที่ไม่ใช่ใครจะทนทานได้

“ความเจ็บปวดนี้… ข้าจะต้องจดจำความเจ็บปวดนี้ไปตลอดชีวิต” ลู่เฉินกัดฟัน หากไม่ใช่เพราะมีคนชั่วขโมยรากวิญญาณของเขาไป เขาจะถูกบังคับให้เลือกวิธีที่บ้าคลั่งเช่นนี้ได้อย่างไร?

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงระเบิดดังต่อเนื่องดังออกมาจากร่างกายของเขาขณะที่เส้นลมปราณเปิดออกทีละเส้น ทุกครั้งที่ช่องเส้นลมปราณเปิดออก ความเจ็บปวดรุนแรงจะทำลายล้างร่างกายของเขา

เมื่อเส้นลมปราณทั้งหมดเปิดออก ลู่เฉินก็เกือบจะหมดสติอยู่รอมร่อ เขาต้องพักผ่อนสองชั่วโมงเต็มก่อนจะค่อยๆ ฟื้นฟูตัวเอง

เมื่อความเจ็บปวดพ้นผ่านไปแล้ว ลู่เฉินรู้สึกว่ารูขุมขนตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะของเขาเปิดออกทั้งหมด ทุกครั้งที่เขาสูดลมหายใจเข้าไป เขาก็ดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินไปด้วย

“ยอดเยี่ยม ในที่สุดเมื่อเส้นลมปราณเปิดออกข้าก็สามารถฝึกฝนได้แล้ว”

ลู่เฉินตรวจสอบสภาพร่างกายของตนเอง ด้วยเส้นลมปราณที่เปิดออกเรียบร้อยเช่นนี้ ในที่สุดเขาก็สามารถดูดซับปราณวิญญาณฟ้าดินผ่านรูขุมขนของเขาเพื่อบำรุงร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น

อันที่จริง แม้ว่าเส้นลมปราณของเขาเพิ่งจะเปิดออก การเปลี่ยนแปลงเพียงครั้งเดียวครั้งนี้ก็เติมเต็มร่างกายของเขาด้วยพละกำลังอันแข็งแกร่งแล้ว

เขาชกออกไป และลมหวีดหวิวที่มาพร้อมกับแรงชกก็ทำให้ลู่เฉินยิ้มออก เขาไม่ได้อดทนต่อความเจ็บปวดนั้นโดยเปล่าประโยชน์

สำหรับผู้ฝึกฝนทั่วไป พวกเขาต้องเข้าสู่สิ่งที่เรียกว่าขอบเขตการสัมผัสปราณเสียก่อน เมื่อพวกเขาสามารถสัมผัสปราณได้แล้วเท่านั้นจึงจะสามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตการควบแน่นปราณได้

อย่างไรก็ตามลู่เฉินได้เลือกเดินบนเส้นทางอื่น เมื่อใช้พลังโอสถเชื่อมโยงตัวเองเข้ากับปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินอย่างรุนแรง เขาก็สามารถเปิดเส้นลมปราณของเขาได้อย่างสมบูรณ์ ซึ่งเทียบเท่ากับการก้าวเข้าสู่การควบแน่นปราณได้ในก้าวเดียว

อย่างไรก็ตาม ไม่สามารถกล่าวได้ว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่การควบแน่นปราณอย่างแท้จริง แม้ว่าร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งขึ้นจนถึงระดับนั้นแล้ว แต่ขอบเขตการควบแน่นปราณเกี่ยวข้องกับการควบแน่นลมปราณภายในตันเถียน หากไม่มีตันเถียนเขาก็ไม่ได้อยู่ในขอบเขตการควบแน่นปราณอย่างแท้จริง

“แม้ข้าจะฝืนเปิดเส้นลมปราณอย่างรุนแรง แต่ตันเถียนที่ไร้ประโยชน์ของข้าก็ยังไม่สามารถเก็บปราณแท้ได้ เมื่อข้าต่อสู้กับผู้อื่น ข้าก็ไม่อาจยืดเยื้อการต่อสู้ไว้ได้นานเกินกว่าสองสามอึดใจ นี่ยังไม่ดีพอ”

ลู่เฉินค้นหาความทรงจำใหม่ๆ ของตนเอง ความทรงจำใหม่เกือบทุกชิ้นส่วนล้วนเกี่ยวกับการปรุงโอสถ แต่ในที่สุด เขาก็พบความทรงจำเดียวที่เกี่ยวข้องกับศิลปะการต่อสู้ วิชากายราชันย์เก้าดารา