ตอนที่ 5

ในอาณาจักรหงส์ครวญ ธรรมเนียมการต่อสู้กันเป็นที่นิยมมาก ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงข้อพิพาทบางอย่างไม่ได้ ด้วยเหตุนี้จึงมีการสร้างสนามประลองเป็นตายขึ้นนอกเมืองหลวง ซึ่งผู้คนสามารถแก้ไขความขัดแย้งส่วนตัวของพวกเขาได้ที่นี่

ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายตกลงและลงนามในสัญญาการประลอง เมื่อพวกเขาเข้าสู่สนามประลองแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะฆ่าคู่ต่อสู้ก็จะไม่ได้รับโทษใดๆ จากทางเมืองหลวง

ในวันธรรมดา สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน และวันนี้ก็ไม่แตกต่างกัน ทว่าหลังจากจบการแข่งขันสองสามคู่ ชายหนุ่มสองคนก็เดินขึ้นไปบนสนามประลองและสร้างความโกลาหล

“นั่นไม่ใช่ลู่เฉินเหรอ? ทำไมเขาถึงมาที่นี่?”

“ใช่ เมื่อวานเขายังเกือบถูกตีตายอยู่เลย แต่วันนี้เขากลับมาที่นี่ มันแปลกๆ อยู่นะ?”

“ฮึ่ม ข้าว่าเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วและอยากให้ใครสักคนตีเขาจนตายที่นี่มากกว่า”

บิดาของเขาลู่เทียนเซียวอาจถูกเรียกว่า เจิ้นหยวนโหวและเป็นเทพแห่งการทหารของยุคนี้ แต่คนที่ให้ตำแหน่ง ‘เทพแห่งการทหาร’ แก่เขาคือคนยากจนที่ต้องทนทุกข์กับสงครามและความขัดแย้ง

ในเมืองหลวงซึ่งเต็มไปด้วยคนรวย ทุกคนอยู่อย่างสงบสุขและมั่งคั่ง ดังนั้นผู้คนจึงไม่นัว่าลู่เทียนเซียวซึ่งเกิดในตระกูลสามัญชนอยู่ในระดับเดียวกับพวกเขา ดังนั้นในเมืองหลวงจึงมีเพียงไม่กี่คนที่ให้ความเคารพต่อลู่เฉิน

“ลู่เฉิน ไอ้ขยะ แกกลับมาทำไม? แกแค่ถ่วงเวลาเปล่าๆ งั้นเหรอ? ใครอยากดูศิลปะการต่อสู้ของแก? รีบไสหัวไปซะ!”

“ใช่ ถ้าแกอยากฆ่าตัวตายก็ไปหาที่ที่ไม่มีคน ไม่มีใครอยากเห็นไอ้ขยะแบบนี้หรอก เลิกทำให้พวกเราเสียเวลาได้แล้ว!”

ในชั่วพริบตา ผู้ชมหลายร้อยคนต่างก็สาปแช่งเสียงดัง ไม่มีใครปิดบังความรังเกียจที่มีต่อลู่เฉินเลย

อย่างไรก็ตาม ในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็นอีกด้านหนึ่ง มีสตรีสองคนสวมผ้าคลุมหน้ากำลังเฝ้าดูเขาอย่างตั้งใจ

“พี่หญิง นั่นคือคู่หมั้นของเจ้าเหรอ? ทำไมเขาถึงดูด้อยขนาดนั้น? ไม่มีแม้แต่การผันผวนของพลังรอบตัวเขาแม้แต่น้อย” สตรีคนหนึ่งสังเกตด้วยความผิดหวัง

“ฮึ่ม ถ้าท่านพ่อไม่เห็นแก่ตัวขนาดนั้น ท่านคงไม่จัดการเรื่องแต่งงานให้ข้าตั้งแต่ข้ายังไม่เกิด น่ารำคาญจริงๆ…” สตรีอีกคนตอบกลับ

บนสนามประลอง ลู่เฉินไม่ได้สังเกตเห็นสตรีสองคนนั้นที่กำลังแอบสอดแนมเขาเลย และเขาก็ไม่ได้ตอบสนองต่อเสียงเย้ยหยันของฝูงชนเช่นกัน เขาเพียงแค่มองหลี่ฮ่าวอย่างเฉยเมย

หลี่ฮ่าวชี้ไปทางเสียงโกลาหลของผู้คนและเย้ยหยัน “เห็นไหม? แกเป็นแค่ไอ้ขยะที่ไม่มีใครต้อนรับ ถ้าแกฉลาดพอ แกก็แค่ต้องเอาหัวโขกพื้นตายไปซะ”

ลู่เฉินยังคงจ้องมองเขาอย่างเฉยเมย ไม่พูดอะไรสักคำ

แกร๊ง…

เสียงระฆังดังเป็นสัญญาณเริ่มต้นการประลอง เมื่อระฆังดังขึ้น ความเป็นความตายก็ถูกแบ่งแยกด้วยเส้นบางๆ

เนื่องจากเสียงระฆังดังขึ้นแล้ว ฝูงชนที่เคยส่งเสียงอึกทึกก็เงียบลงทันที ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นการต่อสู้ตัดสินความเป็นความตาย ใครจะรู้ว่าเมื่อไหร่ชีวิตของใครบางคนจะสิ้นสุดลง?

“พี่หญิง คู่หมั้นของพี่ดูเหมือนจะไม่มีพื้นฐานการบ่มเพาะเลย ในขณะที่คู่ต่อสู้ของเขาอยู่ในขั้นสามของขอบเขตการควบแน่นปราณ พี่ไม่กังวลเหรอ?” สตรีคนหนึ่งถาม

“ฮึ่ม ข้าจะกังวลไปทำไม? เขาตายก็ดีแล้ว ไม่เห็นเกี่ยวกับข้าเลย” สตรีอีกคนสะบัดหน้าอย่างเฉยเมย แต่ถึงแม้จะพูดเช่นนั้น นางก็หยิบตาข่ายผ้าไหมโบราณที่ดูแปลกประหลาดออกมา

“ฮิฮิ อย่าบอกว่าเจ้าไม่สนใจสิ เจ้าหยิบอาวุธต่อสู้ออกมาแล้ว ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังสนใจอยู่นะ รู้อะไรไหม แม้ว่าพรสวรรค์ในการบ่มเพาะของเขาจะเป็นขยะแต่หน้าตาเขาก็ไม่ได้ดูแย่นัก ถ้าเจ้าไม่ต้องการเขาก็ยกให้ข้าก็ได้” สตรีอีกคนล้อเล่นอย่างสนุกสนาน

“ใครจะไปยกคนให้เจ้าง่ายๆ? ถ้าเจ้าชอบเขา เจ้าก็รอให้ข้าถอนหมั้นก่อน หลังจากนั้นเจ้าจะทำอะไรก็ทำเถอะ” สตรีอีกคนตอบกลับอย่างโกรธเคือง

“ฮิฮิ”