บทที่ 1270

อันธพาลเจ็บจนกรีดร้องเหมือนหมูโดนเชือด “อ๊ะๆ!”

ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็โดนถีบจนไปกลิ้งอยู่บนพื้น รองเท้าปักลายดอกไม้เหยียบลงบนหน้าอก หนักจนทำให้เขาหายใจไม่ออก กระอักเลือดออกมา

“พู่!”

เขากอดต้นขาของอวิ๋นอิง อยากดิ้นให้หลุด แต่หาของอวิ๋นอิงกดทับอยู่บนร่างกายของเขาเหมือนเหล็กกล้า และเขาก็เหมือนกับปลาตัวหนึ่งที่ถูกตอกตะปูอยู่บนเขียง พยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ก็ดิ้นไม่หลุด

เจอผีแล้ว!

ทั้งที่นางผอมเช่นนี้ เหตุใดจึงมีแรงมากเช่นนี้?

ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ?

ชาวบ้านก็ตะลึงเช่นกัน

อวิ๋นอิงอุ้มลูกสาวไว้ด้วยมือข้างเดียว ค่อยๆ ก้มลง ยกฝ่ามืออีกข้าง เหวี่ยงไปที่ใบหน้าของอันธพาลโดยตรง

“ข้าสั่งให้เจ้าเก็บ”

เพียะ!

“ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ?”

เพียะ!

“หูหนวกหรือ?”

เพียะ!