บทที่ 135

ฉู่เชียนหลีเบิกตาเล็กน้อย

“ก็เพราะข้าไม่ยอมไปงานเลี้ยงฉลองครบรอบแต่งงานห้าสิบปี เจ้าก็เลยส่งคนไปตีขาของเขาหักทั้งสองข้าง…”

ความตะลึงงันปรากฏขึ้นในแววตาของนาง มองดูผู้ชายตรงหน้า ราวกับเป็นปีศาจอสุรกาย

นั่นไม่ใช่สัตว์เดรัจฉาน

นั่นเป็นมนุษย์เป็นๆ ที่มีชีวิตนะ!

“เฟิงเย่เสวียน คนคนนั้นเป็นมนุษย์! หรือว่าในสายตาของเจ้า ชีวิตมนุษย์ไร้ค่าเหมือนต้นหญ้า บอกฆ่าก็ฆ่าเลย บอกตายก็ตายเลย!”

มนุษย์ทุกคนล้วนเป็นไข่มุกในฝ่ามือของบิดามารดา มีเลือดมีเนื้อ ไม่ใช่สุนัขหรือแมว!

ผู้ชายคนนี้ ควบคู่กับเด็กหนุ่มที่ถูกเผาตายในค่ายโจร และรวมถึงความเฉยเมยไม่แยแสของเขา ฉู่เชียนหลีในฐานะที่เป็นหมอแทบเป็นบ้าแล้ว

“เจ้ามันคนบ้า! เจ้ายัดเยียดสุขโกรธของตัวเองลงบนตัวคนอื่น ดึงดันทำตามใจตัวเอง วิธีการโหดเหี้ยม เจ้าไม่ใช่คน!”

ใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคน

แตกต่างอะไรกับพวกขุนนางโกงกินเอาผลประโยชน์ส่วนรวมไปเป็นของตัวเอง?

เฟิงเย่เสวียนเปิดริมฝีปากบาง เสียงสายหนึ่งดังอยู่ในลำคอ

เหอะ!

ในที่สุดนางก็พูดความในใจออกมาแล้ว

ในสายตาของนาง เขามันน่ารังเกียจ ไร้ยางอายและอัปลักษณ์เช่นนี้นี่เอง!

“ต้องมาใช้ชีวิตร่วมกับคนบ้าที่โหดเหี้ยมอย่างข้า ทำให้พระชายาต้องขุ่นเคืองแล้ว” เขายิ้มร้ายอย่างมีเสน่ห์ แววตาเฉยเมยไร้ข้อผูกมัด ไม่สนใจความเป็นความตายของมนุษย์แม้แต่น้อย

ฉู่เชียนหลีโมโหจนแทบเป็นบ้า เขายังหัวเราะออกอีก!

“ยังเหลืออีกยี่สิบหกวัน แต่ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่ครู่เดียว เจ้าไม่อยากให้ข้าออกจากจวนไม่ใช่หรือ? ได้ เช่นนั้นข้าจะอยู่อีกยี่สิบหกวัน ข้าจะไม่ไปไหนเลย !”

สิ้นเสียง สะบัดแขนเสื้ออย่างเย็นชา หมุนกายเดินจากไป

“หยุดอยู่ตรงนั้น”

ฉู่เชียนหลีไม่สนใจ

เฟิงเย่เสวียนหรี่ตาลง ยกมือขึ้นฉับพลัน ซัดกำลังภายในที่หนาแน่นสายหนึ่งกระแทกใส่ประตู

ปัง!

เสียงดังสนั่น

บรรยากาศตึงเครียด

เสียงอันเยือกเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง

“ในเมื่อยังแขวนนามพระชายาอ๋องเฉิน แม้หนึ่งวันก็เป็นผู้หญิงของข้า นับตั้งแต่อดีต มีที่ไหนผู้หญิงสามารถขัดคำสั่งของสามี?”

ฉู่เชียนหลีอยากหัวเราะกะทันหัน

เหอะ

สามีคือโลกทั้งใบ?