บทที่ 136

เฟิงเย่เสวียนกดนางไว้ด้วยมือข้างเดียวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง มืออีกข้างที่ว่างโอบเอวบางของนาง มือลูบไปที่หน้าท้อง จับผ้าคาดเอว พลันกระชาก

“ปล่อยข้า!”

“ข้าไม่เอา!”

ฉู่เชียนหลีดิ้นรนอย่างสุดชีวิต นางไม่มีทางมีความสัมพันธ์กับผู้ชายที่ตัวเองไม่ได้ชอบ

เฟิงเย่เสวียนเหลือบมองนางจากเบื้องสูง “ผู้หญิงเป็นคนปากไม่ตรงกับใจเสมอ บอกว่าไม่เอา ก็คือจะเอา”

ฉู่เชียนหลีโมโหจนดวงตาแดงก่ำ

“เจ้าไปหาเซียวจือฮว่า อย่าทำข้า!”

นางเกลียด

นางโมโห

นางไม่อยากกลายเป็นของเล่นของผู้ชาย

“เหตุใดจึงทำหน้าเหมือนถูกขืนใจ?” เฟิงเย่เสวียนจับเสื้อผ้าบนไหล่ของนาง พลันดึงลงข้างล่าง “ตอนอยู่ในถ้ำภูเขากว่างหนิง เจ้าตอบสนองข้าอยู่นะ!”

“เฟิงเย่เสวียน!”

อย่าพูดถึงเรื่องของภูเขากว่างหนิง!

นึกถึงกระโดดหน้าผา นึกถึงถ้ำ นึกถึงการจงใจวางแผนของเขา และความซาบซึ้งที่นางไม่รู้อะไรเลย คิดเพียงอยากตบตนเองให้ตายในฝ่ามือเดียว

นางโง่เขลายิ่งนัก!

นางกลับเชื่อว่าหมาป่าที่กินเนื้อมนุษย์มีความรู้สึก!

“ปล่อยข้า! หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่ปลายนิ้ว ข้าฆ่าเจ้าแน่!” นางออกแรงทั้งหมดในร่างกาย ดิ้นรนจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่หน้าผาก เบ้าตายิ่งแดงก่ำราวกับเลือด

ทันใดนั้น ระหว่างช่วงรอบเดือน ท้องน้อยปวดกระตุกหนึ่งที

“อ๊า…”

“...”

นางอดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปาก เสียงครวญครางล้นออกจากมุมปาก

การกระทำของเฟิงเย่เสวียนชะงัก

และก็ในพริบตานั้นเอง ฉู่เชียนหลีสบโอกาส ออกแรงบิดมือข้างหนึ่งหลุด คว้าจานฝนหมึกบนโต๊ะ ฟาดไปทางเฟิงเย่เสวียนอย่างแรง

“อ่า…”

เฟิงเย่เสวียนเซไปข้างหลังสามก้าวทันที

ฉู่เชียนหลีรีบลุกขึ้น พุ่งพรวดออกไป

เฟิงเย่เสวียนกุมท้องน้อยที่ถูกโจมตี สีหน้าซีดขาวเล็กน้อย ร่างกายอันสูงใหญ่โซเซยืนไม่มั่นคง…

นอกห้องหนังสือ