บทที่ 146

ครอบครัวของนางอยู่ในโลกศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ตั้งแต่มาถึงสถานที่ที่ไม่รู้จักแห่งนี้ นางไม่เคยมีความรู้สึกว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่ง หรือมีความสุข ความพึงพอใจเลย

แม้แต่คนที่เข้าใจนางก็ไม่มี

ฉู่เชียนหลีหลุบตา น้ำเสียงเรียบเฉย “ข้ามีครอบครัว เมื่อก่อนเป็นจวนอัครมหาเสนาบดีฉู่ ปัจจุบันเป็นจวนอ๋องเฉิน ข้าพึงพอใจแล้วเจ้าค่ะ”

มีหรือที่ฮูหยินผู้เฒ่าหวังจะมองการฝืนว่าเข้มแข็งและเสแสร้งของนางไม่ออก?

เฮ้อ…

“เด็กน้อย เจ้างามยิ่งนัก” นางลูบใบหน้าฉู่เชียนหลีอย่างแผ่วเบา “เมื่อจิตใจงามก็จะพบเจอแต่เรื่องดีๆ ไม่ต้องไม่สนใจสายตาของคนนอก เจ้าต้องมั่นใจและเชื่อมั่นในตัวเอง”

มือของหญิงชราเต็มไปด้วยรอยย่น ฝ่ามืออบอุ่น อุณหภูมิประทับลงบนใบหน้าฉู่เชียนหลี

รู้สึกอุ่นๆ

ราวกับแสงแดดสาดส่องลงบนร่างกาย อบอุ่นมาก…

“ชีวิตของมนุษย์นั้นยาวนานมาก ต้องมีชีวิตเพื่อตัวเอง และมีชีวิตเพื่อคนที่คู่ควรได้รับ” หญิงชรากล่าวด้วยความเมตตา

“ลองไปมองคนรอบข้างให้มากขึ้น คนคนหนึ่งไม่ว่าจะเกิดที่ไหน เติบโตที่ไหน อยู่ตำแหน่งอะไร ทำอะไร ล้วนมีความหมายทั้งสิ้น”

เพิ่งสิ้นเสียง สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา

“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านควรดื่มยาแล้วเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าหวังพยักหน้า ตบไหล่ฉู่เชียนหลีอย่างมีความหมายลึกซึ้ง ก็ปล่อยให้สาวใช้ประคองกลับเรือนแล้ว

ฉู่เชียนหลียืนอยู่ตรงที่เดิม มองแผ่นหลังที่ค่อยๆ เดินจากไปของหญิงชราอย่างตะลึงงัน

ลองไปมองคนรอบข้างให้มากขึ้น?

คนรอบข้าง…

ใคร?

ฉู่เชียนหลีรู้สึกงงงวยกะทันหัน อยู่ในต่างโลกแห่งนี้ นางก็เหมือนใบไม้แห้งที่ร่วงจากกิ่ง ล่องลอยไปตามสายลม ไม่มีจุดยืน หารากฐานของตนเองไม่เจอ

นางไม่มีที่มา และไม่มีทางกลับ

นางโดดเดี่ยวเพียงลำพัง…

ไม่รู้ว่ายืนอยู่นานแค่ไหน บ่าวไพร่คนหนึ่งเดินเข้ามา

“พระชายาอ๋องเฉิน ฮูหยินผู้เฒ่าเชิญท่าน นางกำลังรอท่านอยู่ที่เรือนส่วนหลังเจ้าค่ะ” บ่าวไพร่ชี้ไปที่ทิศทางหนึ่ง

ฉู่เชียนหลีหวนคืนสติ ไม่คิดมากอีก พยักหน้าก็ยกเท้าเดินไปทันที

เดินผ่านสวนดอกไม้ เดินผ่านประตูโค้ง เข้าไปในศาลาอันเงียบสงบและสง่างามหลังหนึ่ง