บทที่ 147

แววตาฉู่เชียนหลีขรึมลง เมื่อครู่มีเพียงนางกับฮูหยินผู้เฒ่าหวังอยู่ที่นี่ แล้วฮูหยินผู้เฒ่าหวังก็มาเกิดเรื่องอีก เกรงว่าต่อให้นางกระโดดลงแม่น้ำหวงก็ไม่สามารถล้างมลทินนี้

แต่เมื่อครู่นางไม่เห็นบาดแผลภายนอกบนร่างกายของฮูหยินใต้เฒ่าหวังเลย เพียงแค่กรีดร้องแล้วก็ล้มลง

หรือว่า…เสียชีวิตเฉียบพลัน?

เป็นไปไม่ได้

ก่อนหน้านี้นางยังสามารถเดิน สามารถพูด สามารถหัวเราะ สภาพจิตใจดีมาก เป็นไปไม่ได้ที่มนุษย์จะเสียชีวิตเฉียบพลันภายใต้สถานการณ์สมรรถภาพทางร่างกายที่ดีกะทันหัน

เฟิงเย่เสวียนรีบมา เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวย เขาก้าวเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าฉู่เชียนหลี จับมือของนางไว้

“ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่” เขาปลอบใจนางเสียงเบา

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าอย่างตะลึงงัน มองดูความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในดวงตาสีหมึกของเขา ราวกับเกิดความรู้สึกปลอดภัยและมีคนหนุนหลังในความว่างเปล่า

อุ่นใจกะทันหัน

“พระชายาอ๋องเฉิน ตกลงเจ้าทำอะไรกับแม่ข้า!” ชายหนุ่มจ้องมองด้วยดวงตาที่แดงก่ำอย่างโกรธเคือง “แม่ข้ากับเจ้าไม่เคยพบกันมาก่อน ดูเหมือนว่านางจะไม่เคยล่วงเกินเจ้ากระมัง!”

เด็กหญิงตัวน้อยคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายบนพื้น

“ท่านย่า ท่านฟื้นสิท่านย่า!”

แขกเหรื่อชี้วิพากษ์วิจารณ์

ฉู่เชียนหลีเม้มริมฝีปาก เดินออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว “ไม่ว่าพวกท่านจะเชื่อหรือไม่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาอธิบาย ขอร้องให้ข้าได้ลองตรวจดูฮูหยินผู้เฒ่าหวังหน่อยเถอะ”

ตายอย่างมีเงื่อนงำ

ต้องพบเบาะแสอะไรบางอย่างแน่นอน

ชายหนุ่มร่ำไห้จนตาแดง โกรธแค้นจนแทบทนไม่ไหวอยากถือกระบี่ฆ่าคน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงให้ฉู่เชียนหลีเข้าใกล้แล้ว

“เจ้าทำร้ายแม่ข้า ยังจะเสแสร้งเป็นคนดีอีก ข้าจะไปร้องเรียนในวังหลวง!”

ผู้หญิงชุดกระโปรงสีน้ำตาลหัวเราะอย่างเย็นชาเหมือนดูงิ้ว

“พระชายาอ๋องเฉิน จิตใจของเจ้าอำมหิตยิ่งนัก ใต้เท้าหวังเป็นขุนนางที่เก่าแก่ ซื่อสัตย์ และมีผลงานของแคว้นตงหลิง ฆ่าภรรยาของขุนนางมีผลงาน เจ้าใจกล้ามาก”

เรื่องนี้บานปลายขึ้นมา ฝ่าบาทไม่นิ่งดูดายแน่นอน

รอรับโทษเถอะ!

เสียงกระซิบของบรรดาแขก “อธิบายอะไร? ดูอะไร? เมื่อครู่ทุกคนเห็นอย่างชัดเจน ที่นี่มีเพียงเจ้ากับฮูหยินผู้เฒ่าหวัง ฆาตกรไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใครได้อีก?”

“หรือจะบอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าหวังสำลักอากาศตาย?”