บทที่ 151

ที่แท้เขาไม่เสียใจเพราะเรื่องนี้!

ฉู่เชียนหลีมึนงง “เพราะอะไร...”

ไม่ใช่บอกว่าทันทีที่ก้าวเข้าสู่ประตูวังหลวงที่ลึกราวกับทะเล ก็จะเป็นจักรพรรดิที่ไร้เมตตาที่สุดงั้นเหรอ? ไม่ใช่บอกว่าคนที่เกิดในวังหลวง ก็จะต้องละทิ้งอารมณ์ความรู้สึก เหยียบย่ำศพเพื่อปีนขึ้นไป ถึงจะไม่กลายเป็นเหยื่อสังเวย?

“องค์รัชทายาททำร้ายเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขากลับอดทนยอมให้เสียทุกครั้ง?”

หานเฟิงแอบถอนหายใจ

เป็นเพราะเกิดในราชวงศ์ ยากที่จะได้รับความรัก นายท่านถึงได้ทะนุถนอมมากเช่นนั้น

“พระชายาอาจจะยังไม่ทราบ ตอนที่นายท่านยังเด็ก พี่น้องหลายคนออกล่าสัตว์อยู่ที่ชานเมือง เขาไม่ทันระวังจึงถูกหมาป่าตัวหนึ่งกัดเข้าที่ขา อันตรายเกือบถึงชีวิต เป็นองค์รัชทายาทที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ยังแบกเขาจากนอกเมืองกลับวังหลวงด้วย...”

ตอนเด็ก พวกพระโอรสเกาะกลุ่มกัน เล่นสนุกโดยไร้ความระแวง มิตรภาพแน่นแฟ้น

ตามการเติบโตของอายุ เมื่อพวกเขาโตขึ้น รู้ความ ค่อย ๆ เข้าใจถึงความสำคัญของสถานะ ผลประโยชน์ อำนาจ ระหว่างพี่น้องไม่ร่วมมือกัน ห่างกันขึ้นเรื่อย ๆ

“หากให้ข้าน้อยพูด หลายปีมานี้ นายท่านไม่มีความทะเยอทะยานใด พระชายาเชื่อหรือไม่?”

ฉู่เชียนหลีไม่เชื่อ

ผู้ชายคนนั้นคุณงามความดีมากมาย อำนาจแข็งกล้า มีทหารอยู่ในมือ ได้รับการสนับสนุนจากประชาชน เป็นผู้มีอำนาจและผู้ปกครองหนึ่งในหมื่น

หานเฟิงยิ้มเจื่อน ๆ

“แต่นายท่านเป็นเช่นนี้จริง ๆ เขาไม่เคยคิดแย่งชิงอะไรมาก่อน ราชบัลลังก์? ตำแหน่งองค์รัชทายาท? เขาไม่เคยสนใจมองมาก่อน หากมีความทะเยอทะยาน ความทะเยอทะยานเพียงอย่างเดียวของเขาก็คือหวังให้บ้านเมืองสงบสุข บรรดาราษฎรอยู่อย่างสงบสุขทำมาหากินอย่างสบายใจ แคว้นตงหลิงเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน”

สนับสนุนความยุติธรรม ช่วยเหลือดูแลผู้บาดเจ็บ เป็นความทะเยอทะยานสูงสุดของนายท่าน!

ฉู่เชียนหลีได้ยินคำพูดพวกนี้แล้ว อยู่ในอาการตกตะลึงอยู่นานกว่าจะได้สติกลับคืนมา

ผู้ชายที่โดดเด่นขนาดนั้น คิดไม่ถึงว่าเพื่อครอบครัวแล้ว จึงอดทนยอมทุกครั้ง ไม่แม้กระทั่งแย่งชิงบัลลังก์

องค์รัชทายาททำร้ายเขา คิดร้ายกับเขา ประทุษร้ายเขา แต่เขากลับทำใจลงมือทำร้ายไม่ลง

ราวกับว่านางไม่เคยเข้าใจเขามาก่อน ที่แท้ เขาเป็นคนที่มีความไวขนาดนี้คนหนึ่ง...

แต่ขณะเดียวกัน นางก็รู้สึกไม่พอใจ โกรธแค้นเขาอยู่ลึก ๆ เช่นกัน

เขาทุกข์ใจเพราะความสัมพันธ์พี่น้อง แต่องค์รัชทายาทล่ะ? องค์รัชทายาทมีแต่ได้คืบจะเอาศอก กดดันหนักขึ้นเรื่อย ๆ เรื่องของฮูหยินผู้เฒ่าหวังผ่านไปแล้ว ครั้งหน้ายังไม่รู้ว่าจะเล่นลูกไม้อะไรอีก

จิตใจเมตตาเกินไป มีแต่จะส่งเสริมความโอหังขององค์รัชทายาท!