บทที่ 152

แอ๊ด...

ประตูห้องค่อย ๆ ปิดลง แสงของด้านในห้องมืดลงไม่น้อย หมาป่าค่อย ๆ เผยให้เห็นปลายเคี้ยวแหลมคม และกรงเล็บที่แหลมคม จับตัวลูกแกะ เลี้ยวไปทางตั่งนอน

เกลี้ยกล่อมเบา ๆ ราวกับการลักพาตัว...

ช้าก่อน!

เมื่อมองเห็นเตียงนอน ฉู่เชียนหลีราวกับถูกตีแสกหน้า ได้ปฏิกิริยาตอบโต้ขึ้นมาทันควัน ถอยออกมาจากอ้อมกอดของชายหนุ่มฉับพลัน

“ดึกมากแล้วจริง ๆ น้อมส่งท่านอ๋อง!”

ถอยออกไปสามก้าว โค้งตัวคำนับ เว้นระยะห่าง

เฟิงเย่เสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อครู่นี้ยังดี ๆ อยู่ เกือบจะอยู่บนเตียงแล้ว ผู้หญิงคนนี้...ฉลาดปราดเปรื่องมาก ปฏิกิริยาตอบโต้เร็วมาก ความรู้สึกไวมากเช่นกัน

อยู่ในจวนยังระแวงเขาขนาดนี้ จุดนี้ไม่ดี

ไม่ดี ๆ

ต้องแก้ไข

“เชียนหลี หานเฟิงบอกว่า...”

“ข้าจะนอนกับเยว่เอ๋อร์”

“?”

ยอมนอนกับสาวใช้ แต่ไม่ต้องการเขา หรือว่าเขาเทียบไม่ได้แม้กระทั่งสาวใช้!

เห็นชัด ๆ ว่ากำลังงอนเขาอยู่

“เชียนหลีเจ้ายังโกรธอยู่?”

ฉู่เชียนหลีชะงักเล็กน้อย

เขาไม่เอ่ยยังดีก ทันทีที่เขาเอ่ยขึ้น นางก็นึกถึงตอนก่อนหน้านี้ที่เขาดุร้ายขนาดนั้น บีบบังคับนาง ตะคอกนาง ดุนาง...สีหน้าค่อย ๆ ห่อเหี่ยวลง

“ท่านอ๋องหรือว่าไม่ควรคิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมา เหตุใด? ยังทะนงตัวได้อยู่อีก?”

“…”

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เจตนา เพียงแต่ นิสัยที่ของเขาเป็นอย่างนี้แล้ว ในพจนานุกรมของเขา ไม่เคยมีคำว่าอธิบายกับยอมแพ้

ในความรู้ความเข้าใจของเขา ดำเนินการอย่างเฉียบขาด พูดหนึ่งไม่เป็นสอง พูดอะไรก็คือแบบนั้น ชี้ตรงไหนตีตรงนั้น แข็งแกร่งและเผด็จการมาแต่ไหนแต่ไร

เขาฝืนใช้ความคุ้นเคยกับผู้หญิง แต่เหมือนกับว่าไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่...

ขุนนางไม่ยอม ก็พยายามข่มเหง

ศัตรูรุกรานพรมแดน ก็กำจัดให้พ้นไปเสีย

คนเลวก่อความวุ่นวายต่อหน้าต่อตา ก็ต้องใช้กำลังกำจัดให้สิ้นซาก

ฉู่เชียนหลีงอนเขา สะบัดหน้า ใช้กำลังบีบบังคับนาง...ผลสุดท้าย กลับกลายเป็นว่านางตะคอกเขา