บทที่ 160

‘ติ่ง’ ในสมัยโบราณบ้าคลั่งกันขนาดนี้เลยเหรอ!

บนสนามแข่งขัน ภายใต้แสงแดด บรรดาหนุ่มน้อยแต่ละคนหน้าตาหล่อเหลาแข็งแกร่ง ท่าทางเย่อหยิ่ง หล่อสะดุดตา

“ไอ้ลูกหมา กล้าสนใจในตัวของอาเซียง วันนี้ข้าให้เจ้าได้เห็น ว่าอะไรถึงเรียนว่าผู้ชายที่ประสบความสำเร็จ!” หลิงเชียนอี้กุมเชือกบังเหียน พูดกดดัน ใบหน้าที่หล่อเหลาจนถึงขีดสุดทำให้มีเสียงกรีดร้องของหญิงสาวจำนวนนับไม่ถ้วน

บนหลังม้าอีกกลุ่มหนึ่ง หยางเหวินเฉิงฉีกยิ้มมุมปากอย่างเยาะหยัน

“หลิงเชียนอี้ เจ้าก็แค่อาศัยที่แม่ของเจ้าเป็นองค์หญิงใหญ่ พ่อของเจ้าเป็นท่านโหว ห่างท่านพ่อท่านแม่ไป เจ้าก็ไม่เหลืออะไรแล้ว ยังมีหน้ามาแย่งอาเซียงกับข้าอีกงั้นหรือ?”

“ไอ้เด็กเวร!”

“เจ้ามันตัวอะไร!”

ทั้งสองคนด่ากันไปมา

ดวงตาทั้งสองคู่ปะทะกันกบางอากาศจนทำให้เกิดประกายไฟที่รุนแรง เสียงดัง‘ซี่ ๆ’ขึ้นทันที ท่าทางสูสี

ฉู่เชียนหลีสีหน้าตึง

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ชัดแจ้งว่าทั้งสองคนกำลังแย่งชิง ‘แม่นางอาเซียง’ ผู้นี้อยู่

เด็กเหลือขออายุสิบสี่สิบห้าปีสองคน แสดงบทละครตีกัน เพื่อความรัก?

อายุที่เพิ่งจะเรียนมัธยมศึกษาปีที่สามจะรู้อะไร ก็มีแต่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ตอนที่นางอายุสิบห้ายังท่องฎีกาออกศึก[footnoteRef:1]อยู่เลย! [1: หนังสือสามก๊ก]

เห็นทั้งสองคนทะเลาะกันไม่จบสิ้น เพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่ายก็ส่งเสียงโห่ร้องสมทบ ‘แฟนคลับ’ ของทั้งสองฝ่ายตะโกนเชียร์เสียงดัง เพื่อเป็นการส่งกำลังใจให้แก่‘ไอดอล’ของตนเอง

ทันทีที่คำว่า ‘เริ่ม’ ดังขึ้น ม้าเจ็ดแปดตัวก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับลูกศร ฝุ่นตลบอบอวลขึ้นทันที

“อ๊า!”

“ท่านโหวน้อยสู้ ๆ !”

“คุณชายหยางเก่งที่สุด!”

“ท่านโหวน้อยต้องเหนือกว่า ต้องชนะ ต้องเป็นที่หนึ่ง!”

สายตาร้อนผ่าวของสาวน้อยวัยแรกแย้มจำนวนนับไม่ถ้วนมองตามไปติด ๆ เสียงโห่ร้องดังขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับแทบอยากจะพุ่งตัวเข้าไปแบกม้าวิ่ง

บนลู่วิ่ง

ห่างออกไปเพียงสองร้อยเมตร คนอื่นตามอยู่ข้างหลัง มีเพียงหลิงเชียนอี้กับหยางเหวินเฉิงที่พุ่งตัวไปข้างหน้า เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า เดี๋ยวนำหน้าเดี๋ยวตามหลัง กำลังไล่กวดกันอย่างดุเดือด

ใครถึงจุดเส้นชัยก่อน คนนั้นคือผู้ชนะ

หลิงเชียนอี้กำบังเหียนแน่น หมอบตัวเล็กน้อย เส้นผมสีดำขลับปลิวไปตามลมพัด หรี่ดวงตาลงเล็กน้อยจ้องมองไปทางด้านหน้า ใบหน้าอ่อนเยาว์ในเวลานี้สุขุมขึ้นสามส่วน