บทที่ 161

แควก!

เป้ากางเกงขาด...

ในเวลาเดียวกัน เสียงโห่ร้องในสนามดังขึ้นทันที

“ท่านโหวน้อยชนะแล้ว...!” บรรดาสาวน้อยวัยแรกแย้มจำนวนนับไม่ถ้วนส่งเสียงโห่ร้อง ปรบมือ ประทับใจ พากันมองไปทางชายหนุ่มชุดแดงที่จุดเส้นชัย

“ท่านโหวน้อย!”

ทันใดนั้น ชายหนุ่มราวกับบุตรสวรรค์โปรด ได้รับการสนับสนุนจากทุกคน

แล้วก็จ้องมองหยางเหวินเฉิงที่ยังคงฉีกขาอยู่ในสนามแข่ง...ขาทั้งสองข้างแข็งทื่อราวกับพิการไปแล้ว ขยับไม่ได้ไปทันที

“คุณชายหยาง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”

“เหวินเฉิง!”

เพื่อนสนิททั้งสองคนวิ่งเข้ามาหาอย่างรีบร้อน ประคองหยางเหวินเฉิงซ้ายขวาคนละข้าง หยางเหวินเฉิงเจ็บจนหน้าเขียว เงยหน้ามองไป ก็เห็นหลิงเชียนอี้ถูกทุกคนโอบล้อมเอาไว้ มีเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ

สีหน้าของเขายิ่งหม่นหมองขึ้นทันที

แหวกฝูงชนออก พุ่งตัวเข้าไปหา ตะคอกเสียงดัง

“หลิงเชียนอี้ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเล่นสกปรกต่อหน้าทุกคน!”

หลิงเชียนอี้หันหน้ากลับไปมอง เหลือบตามองอย่างดูถูก เหยียดหยางเหวินเฉิง ไม่แม้กระทั่งจะมองเขาตรง ๆ

เพื่อนสนิททั้งสามคนข้างกายเขาก้าวไปข้างหน้า

มือทั้งสองข้างของตู้หนิงกอดอก เขย่าขาขวา ยิ้มพร้อมพูดเหน็บแนม “แหม เมื่อครู่นี้ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดที่อวดเก่ง ยังพูดอีกว่าจะต้องได้ที่หนึ่ง ทำไม? ตกใจจนเป้าฉีกเลยหรือ?”

หยางเหวินเฉิง “...”

หนีบขาแน่นทันที

บัดซบ!

“เมื่อครู่นี้ข้าวิ่งอยู่ดี ๆ แต่จู่ ๆ ก็ม้าตกใจ ไม่อย่างนั้นที่หนึ่งก็คงเป็นข้า!” เขากำหมัดกัดฟัน

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลิงเชียนอี้ยังคงสงสัย

เมื่อครู่หลังจากที่เข้าโค้ง เขามุ่งหน้าเข้าสู่เส้นชัยอย่างมั่นคง แต่จู่ ๆ ม้ากลับยกเท้าขึ้น ราวกับว่าถูกอะไรบางอย่างดึงเอาไว้ ทำให้เขาเกือบตกจากหลังม้า

เมื่อม้าสงบลง ก็เห็นหยางเหวินเฉิงฉีกขาอยู่บนพื้น

“ใช่!” เพื่อนสนิทของหยางเหวินเฉิงพุ่งเข้ามา “คิดไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะแอบเล่นสกปรก!”

“ไม่กล้าแข่งกับคุณชายหยางอย่างตรงไปตรงมา?”

“หน้าไม่อาย!”