บทที่ 162

“ได้!”

ฉู่เชียนหลีพูดอย่างหนักแน่น จากนั้นก็หยิบขวดกระเบื้องเล็กสีขาวขวดหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ เทผงละเอียดลงบนฝ่ามือ

“คุณชายหยาง ทุกท่าน ดูให้ดี ม้าตัวนี้เป็นตัวที่ท่านโหวน้อยขี่เมื่อครู่ พวกท่านดูขาด้านหลังทั้งสองข้างของมัน มีความผิดปกติหรือไม่?”

ตามเสียงที่จบลงของนาง สายตาทุกคนพากันมองไป

ขนหน้าแน่นบนขาลูกม้า ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ขนแผงคอยาวถูกหวีอย่างดี สวยงามสง่า ไม่มีความผิดปกติใด ๆ

ไม่รีบร้อน

ฉู่เชียนหลีก้าวไปข้างหน้า นำผงยาพิเศษทาลงไปบนขาของม้า

ปรากฏการณ์ประหลาดปรากฏขึ้น~

เห็นว่า ขาหลังด้านขวาที่แต่เดิมมีขนหนาแน่น ค่อย ๆ ปรากฏร่องรอยรูปร่างคดเคี้ยว สามสี่รอยขึ้นมา...

“นี่มัน?!”

ทุกคนจ้องมองฉากนี้อย่างประหลาดใจ

ฉู่เชียนหลีหยิบแส้ยาวออกมา “นี่คือแส้ยาวที่คุณชายหยางใช้ เมื่อตอนแข่งม้าเมื่อครู่นี้”

นางนำแส้พันลงไปบนขาหลังของลูกม้า ตรงกันกับสองรอยพอดี!

พอดีแบบไม่มีช่องว่างแม้แต่นิดเดียว!

“เป็นเจ้า!”

หลิงเชียนอี้เห็นฉากนี้ ก้าวไปข้างหน้าด้วยความโมโห “มิน่าเล่าตอนที่ข้าขี่ม้าเมื่อครู่นี้ จู่ ๆ ด้านหลังก็มีแรงหนึ่งกลุ่มหนึ่ง กระชากจนข้าเกือบจะตกจากหลังม้า ที่แท้เป็นเจ้าที่เล่นสกปรก!”

หยางเหวินเฉิงลนลานทันที

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า คิดไม่ถึงว่าหญิงชุดขาวที่สวมผ้าคลุมหน้าคนนี้จะมีความสามารถ

แต่เขาจะยอมรับไม่ได้ นี่มันน่าขายหน้าขนาดไหน?

“หยางเหวินเฉิง เจ้าแพ้ไม่เป็น ละอายใจหรือไม่? โชคดีที่เจ้าเป็นบุตรชายของรองเสนาบดีประจำกรมพิธีการ รองเสนาบดีประจำกรมพิธีการสั่งสอนเจ้าแบบนี้!” ซูมู่ต่อว่าอย่างเหยียดหยาม

“พวกหน้าไม่อาย!” เริ่นอันหรานเยาะเย้ย

“ถุย!” ตู้หนิงรู้สึกอับอาย

บรรดาสาวน้อยวัยแรกแย้มที่มุงดูอยู่เห็นหลักฐานที่แน่ชัด ต่างพากันมองไปทางหยางเหวินเฉิงด้วยสายตาดูถูกและเหยียดหยาม

“คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคุณชายหยางจะเป็นคนเช่นนี้”

“วิธีการต่ำช้า ไร้ความสามารถ ยังมีหน้ามาท้าประลองกับท่านโหวน้อยอีกหรือ?”

“ข้าโตมาจนถึงป่านนี้ ยังไม่เคยเห็นคนที่ทั้งอ่อนหัดทั้งหน้าไม่อายแบบนี้มาก่อนเลย...”

หยางเหวินเฉิงลนลาน “ข้า...ข้า...”

ปากเดียวไฉนเลยจะสู้กับหลายปากได้ คำพูดของแต่ละคน แทบจะเหยียบเขาให้จมดิน