บทที่ 163

ทันใดนั้นทิศทางลมก็เปลี่ยน เสียงวิพากษ์วิจารณ์ทั้งหมดย้อนกลับมาทางหยางเหวินเฉิง

ทั้งเหยียดหยาม ทั้งด่าประจาน ทั้งเย้ยหยัน...

“หน้าไม่อาย!”

“ก่อนหน้านี้ ข้ายังไม่เชื่อเลยนะ แต่ว่าพระชายาอ๋องเฉินมีฝีมือทางการรักษา เป็นไปไม่ได้ที่จะหลอกลวง ไอ้หยางหน้าด้านหน้าด้านเกินไปแล้ว”

“ต่อไป พวกเรารู้จักแค่ท่านโหวน้อย ไม่รู้จักหยางเหวินเฉิงอีกแล้ว!”

“ใช่!”

บรรดาสาวน้อยวัยแรกแย้มพากันด่าทอหยางเหวินเฉิงอย่างรุนแรง พร้อมทั้งสนับสนุนท่านโหวน้อย

หยางเหวินเฉิงเบิกตาด้วยความอึ้ง

เกิดอะไรขึ้น?

ฉู่เชียนหลีอัปลักษณ์ขนาดนี้ ทุกคนไม่ควรเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ควรจะโจมตีฉู่เชียนหลีไม่ใช่หรือ?

เหตุใดทุกคนจึงหันมาด่าเขาล่ะ?

ฉู่เชียนหลียกริมฝีปากขึ้น ส่งเสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยันเหน็บแนม บรรดาสาวน้อยกำลังสนใจ ‘รูปโฉมที่สวยงาม’ จะว่างมามองนางที่ไหนกัน? ความคิดชั่ว ๆ ของหยางเหวินเฉิงผิดพลาดแล้ว ยังเข้าตัวเองอีกต่างหาก

สมน้ำหน้า

“คุณชายหยาง ท่านควรคุกเข่าขอโทษท่านโหวน้อยแล้ว” นางยิ้มพูดเตือนสติ

ทุกคนพากันกล่าว “ถูกต้อง!”

“คุกเข่าลงไป!”

“นี่เป็นสิ่งที่ท่านเป็นคนพูดเอง!”

สีหน้าของหยางเหวินเฉิงอึมครึมทันที สีหน้าดูแย่ราวกับกินแมลงวันลงไป ก้าวขาแล้ววิ่งหนีไป ต่อสายตาหลายคู่ที่จ้องมองอยู่

“หลิงเชียนอี้ เจ้าสมคบคิดกับพระชายาอ๋องเฉิน บัญชีแค้นครั้งนี้ข้าค่อยคิดบัญชีกับเจ้าครั้งหน้า!”

เปลี่ยนหัวข้อบทสนทนา

หนีไปอย่างลนลาน

“คิดจะหนี?” หลิงเชียนอี้หรี่ตา หยิบแส้ม้า โยนในมือสองครั้ง แล้วขว้างออกไปทันที

ตุบ!

ด้ามไม้ที่จับกระแทกเข้ากับข้อพับขาของหยางเหวินเฉิง เขาร้องอย่างเจ็บปวด คุกเข่าลงไปบนพื้นอย่างควบคุมไม่ได้