บทที่ 167

น้ำแข็งจริง ๆ ...

น้ำแข็งในฤดูใบไม้ร่วงของเดือนเจ็ด...

น้ำแข็งที่ออกมาจากร่างกายของฉู่เชียนหลี...

น้ำแข็งละลายกลายเป็นน้ำ จากปลายนิ้วหยดลงบนพื้น แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เฟิงเย่เสวียนจ้องมองฝ่ามือที่เปียกชื้น สายตาซับซ้อน

เมื่อครู่นี้ เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจน ตรงจุดตันเถียนบริเวณท้องของเชียนหลี กำลังภายในที่ล้ำลึกยิ่งเกิดขึ้น กำลังภายในกลุ่มนี้แข็งแกร่งมาก ทำให้เขาตตะลึง

น้ำแข็งนั่น กลับทำให้เขานึกถึง หนังสือวรยุทธ์ล้ำค่าที่สูญหายไปสามร้อยกว่าปีเล่มหนึ่ง——เคล็ดวิชาเหมันต์ในยุทธภพขึ้นมา

อากาศรวมตัวกันกลายเป็นน้ำ น้ำรวมตัวกันกลายเป็นน้ำแข็ง น้ำแข็งรวมตัวกันกลายเป็นกระบี่ สังหารคนอย่างไร้ร่องรอย

หนังสือวรยุทธ์ล้ำค่าชั้นยอดเล่มนี้ ตอนนั้น ก่อให้เกิดความครึกโครมไปทั่วทั้งใต้หล้า ทำให้หลายคนต่อสู้กัน เพื่อให้ได้ครอบครองมัน จนมีคนบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน แม้กระทั่งเขายังไม่เคยเห็นมาก่อน เพียงแค่ได้ยินมาเท่านั้น

เคล็ดวิชาที่ลึกลับทรงพลังเช่นนี้ กลับปรากฏบนตัวของฉู่เชียนหลี

เชียนหลี เจ้ายังมีความลับที่ปิดบังข้าเอาไว้อีกเท่าไหร่กันแน่?

เฟิงเย่เสวียนจ้องมองฉู่เชียนหลีด้วยสายตาล้ำลึก เม้มริมฝีปากบาง ทำความพลุ่งพล่านในร่างกายให้สงบลง จากนั้นเดินเข้าไปใกล้เตียง คิดไม่ถึงว่าอุณหภูมิร่างกายของหญิงสาวจะกลับเป็นปกติแล้ว?

ยังตัวเย็นอีกด้วย?

ราวกับว่านอนหลับสนิทไปแล้ว ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ หายใจเข้าอย่างสม่ำเสมอ นอนอย่างสงบ ไม่มีร่องรอยการถูกยาพิษเลยแม้แต่น้อย

เฟิงเย่เสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องมองนางครู่หนึ่ง ถึงดึงผ้าห่ม ห่มให้นางเรียบร้อย หลังจากแน่ใจแล้วว่าฤทธิ์ยาหมดแล้วจริง ๆ แน่ใจว่านางไม่เป็นอะไรแล้วจึงออกไป

ปิดประตู

นาทีที่หันหลังกลับ ความอาฆาตปรากฏออกมาบนใบหน้าอย่างเห็นได้ชัด เย็นชาเป็นอย่างยิ่ง

“ใครก็ได้!”

ครั้งนี้ ฉู่เชียนหลีนอนหลับยาวมาก ลึกมาก นางฝัน

ในฝัน

นางถูกขาใหญ่ที่ไร้รูปร่างถีบเข้าไปในเตาหลอม เพลิงที่กำลังลุกโชนโอบล้อมนางเอาไว้ ร้อนจนนางพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ไม่หลุดพ้น

ในตอนที่นางกำลังจะตายอย่างหมดหวัง คิดไม่ถึงว่าท้องฟ้าจะมีเกล็ดหิมะที่กว้างสุดลูกหูลูกตาพัดมา

หิมะที่ตกกระหน่ำ ช่วยดับไฟให้มอดลง แต่กลับตกไม่หยุด โอบล้อมนางเอาไว้เช่นกัน

ความหนาวเย็นทะลุรูขุมขน หนาวสุดหัวใจ

หนาว...

หนาวเหลือเกิน...