บทที่ 166

“พระชายาอ๋องเฉินไม่สบาย รีบไปแจ้งให้อ๋องเฉินทราบเร็ว” ชายหนุ่มอุ้มฉู่เชียนหลีสาวก้าวยาวเข้าไปข้างใน ไม่มีเวลาที่จะอธิบายอย่างละเอียด

องครักษ์เหลือบมองหญิงสาวในอ้อมแขนของอ๋องหลีก็ตกใจ รีบวิ่งไปรายงานที่ห้องหนังสือ

ภายในพริบตาเดียว

เฟิงเย่เสวียนเดินมาหาอย่างรวดเร็ว “เชียนหลี!”

แย่งหญิงสาวมาจากอ้อมแขนของอ๋องหลี เมื่อสัมผัสโดนอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนระอุ ใบหน้าที่แดงก่ำของนาง สีหน้าก็อึมครึมทันที

อ๋องหลีอธิบายอย่างรวดเร็ว “เมื่อครู่นี้ตอนที่ข้าเดินผ่านตรอก เห็นพวกอันธพาลกำลังรังแกสตรีอย่างโจ่งแจ้ง ตอนที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ กลับพบโดยบังเอิญว่าเป็นพระชายาอ๋องเฉิน ตอนที่ข้าพบนาง ก็มีสภาพเช่นนี้แล้ว”

เฟิงเย่เสวียนมองอ๋องหลีด้วยสายตาล้ำลึกแวบหนึ่ง

“ขอบใจ!”

เมื่อคำพูดสองคำจบลง ก็อุ้มหญิงสาวเอาไว้อย่างมั่นคง ใช้วิชาตัวเบา เหาะกลับไปยังเรือนหานเฟิงด้วยความรวดเร็วที่สุด

เมื่อก้าวเข้าไปด้านใน

ปัง...

“หานอิ๋ง!”

เฟิงเย่เสวียนนำฉู่เชียนหลีวางลงบนเตียง ทันทีที่ลุกขึ้น หญิงสาวนำแขนที่นุ่มพันเอาไว้ราวกับงู ลมหายใจอุ่น ๆ รดต้นคอของเขา ทำให้เขาตัวแข็งทื่อ

ดวงตาเคร่งขรึมทันที เอ่อล้นไปด้วยแสงไฟอันอึมครึม และเลือนราง...

ในเวลาเดียวกัน หญิงสาวชุดดำ สีหน้าเย็นชาเข้ามาข้างในอย่างรวดเร็ว “นายท่าน”

เฟิงเย่เสวียนสีหน้ากลับเป็นปกติทันที ระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเอาไว้อย่างเงียบ ๆ เอ่ยปากพูด น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย

“ถอนยาให้นาง”

หานอิ๋งก้าวมาข้างหน้า จับชีพจรของฉู่เชียนหลี สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“นายท่าน พิษที่นางโดนคือยาเมาอยู่ฝันตายชนิดรุนแรง...” ยาปลุกกำหนัดชั้นยอด นอกจากจะชายหญิงร่วมรักก็ไม่มีทางแก้อื่น

สายตาของเฟิงเย่เสวียนอึมครึม ในเวลานี้ไม่มีเวลาที่จะไปสืบหาต้นตอของเรื่องราวแล้ว ฉู่เชียนหลีที่กำลังเกาะเขา พยายามปีนขึ้นมาบนตัวของเขาไม่หยุดได้ครอบงำความคิดของเขาทั้งหมดเอาไว้แล้ว

จับเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

จับมือ ขาขยับ