บทที่ 52

“ทั่วไป อันดับสามของโลก…”

ฉู่เชียนหลีเพิ่งอ้าปาก ความเมาที่เข้มข้นสายหนึ่งพุ่งขึ้นสมอง สะอึกเหล้าหนึ่งทีอย่างไม่สามารถควบคุม สองเท้าอ่อนแรงราวกับเหยียบอยู่บนสำลี

คิดไม่ถึงว่าฤทธิ์หลังดื่มของนารีแดงจะแรงเช่นนั้น

นางคอแข็งกว่าคนทั่วไป ปกติดื่มสองชั่งก็ไม่เมา วันนี้กลับล้มเพราะนารีแดงเล็กๆ ขวดเดียว

ฉู่เชียนหลีจับแขนหลิงเชียนอี้ไว้แน่น พยุงร่างกายไว้อย่างทุลักทุเล ยกศีรษะที่หนักอึ้งขึ้น สายตาที่พร่ามัวพยายามมองข้างหน้า

จวนอ๋องเฉินราวกลับกลายเป็นเงาซ้อนสิบกว่าสาย หมุนแล้วหมุนอีก

นางสะบัดศีรษะ พยายามมองดู

“ข้า…ข้าถึงแล้ว…”

หลิงเชียนอี้ไม่ได้เมาหนักมากนัก สามารถมองเห็นป้ายของจวนอย่างชัดเจน “จวน…อ๋อง…เฉิน?”

เอ๋?

นี่เป็นบ้านของน้าชายเขาไม่ใช่หรือ?

“แม่นาง เจ้ามาผิดที่หรือเปล่า…เอ่อ…หรือเจ้าเป็นสาวใช้ของจวนอ๋องเฉิน?”

“นางเป็นผู้หญิงของข้า!”

ในอากาศ มีเสียงที่หนาวเหน็บราวกับน้ำค้างแข็งในเดือนสิบสองดังขึ้น เหมือนลูกดอกที่แหลมคมนับไม่ถ้วนยิงใส่ร่างกายหลิงเชียนอี้ ทำให้เขาหนาวจนสั่นสะท้าน

เงยหน้าขึ้นจ้องเขม็ง เห็นผู้ชายสวมชุดผาวสีหมึกเดินมือไพล่หลังเข้ามา สมองกำลังงงงวย

“ท่าน…ท่านน้า?”

เฟิงเย่เสวียนเดินเข้ามาทีละก้าว ยกมือดึงผ้าคลุมหน้าของฉู่เชียนหลีออก

ปานปรากฏขึ้น

พริบตานั้น หลิงเชียนอี้ขนลุกซู่ รู้สึกเพียงฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ แม้แต่ความมึนเมาก็สร่างไปแปดส่วน ตื่นตัวขึ้นมาทันที

ฉู่เชียนหลี…

คนที่ช่วยเขาในวันนี้คือฉู่เชียนหลี…

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังพาฉู่เชียนหลีไปหมิงเฮ่าเซวียน และดื่มเหล้า…

หลิงเชียนอี้ตบต้นขาทันที หนำใจแล้ว “ท่านน้า ข้ากำลังกำจัดเนื้อร้ายเพื่อท่านนะ!”

ใจที่ท่านน้ามีต่อฉู่เชียนหลี เขารู้ดีที่สุดแล้ว

ท่านน้าไม่ชอบฉู่เชียนหลี!