บทที่ 53

สีหน้าเฟิงเย่เสวียนบึ้งตึง เดินเข้าไปข้างใน ไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว

ฉู่เชียนหลีอึดอัด สองมือปัดกระชากเขา

“กด…กดปอดเจ้าสิ…ข้า ข้าเวียนหัว…อ๊า!”

ร่างกายลอยออกไปกะทันหัน ลอยเคว้งกลางอากาศเป็นเส้นโค้ง ตกลงบนเตียงอย่างแรง เด้งขึ้นแล้วตกลงมาอีกครั้ง เวียนศีรษะจนแทบลอยขึ้นสวรรค์ไปเลย

อายเย็นปกคลุมทั่วร่างเฟิงเย่เสวียน สีหน้าเย็นชาจนสามารถแช่แข็งคนให้ตายได้

“ฉู่เชียนหลี เจ้าเห็นข้าอยู่ในสายตาหรือไม่?”

เขาเป็นถึงอ๋องแห่งแคว้น!

ผู้หญิงของเขา จะไปสถานที่อย่างหมิงเฮ่าเซวียนได้อย่างไร? แล้วจะถือสถานะอันสูงศักดิ์โดยไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ไปทำให้เขาเสียหน้าข้างนอกได้อย่างไร?

เขาจ้องมองอย่างโมโห

ฉู่เชียนหลี : สะลึมสะลือ

เขา “...”

พุ่งไปข้างหน้า คว้าคอเสื้อของนาง แต่ร่างกายของนางลื่นไหลลงไปอย่างอ่อนระทวย เสื้อผ้าอยู่ในมือของเขา ถูกกระชากหลุดสามส่วน เผยให้เห็นไหล่งามอันเรียบเนียน

หัวไหล่ของฉู่เชียนหลีเรียบเนียนเป็นพิเศษ ผิวพรรณขาวเหมือนไข่ไก่ที่ปอกเปลือก ไม่มีจุดด่างพร้อยแม้แต่น้อย สะบักหลังอันประณีตนั้นยิ่งลึก สายตาเลื่อนลงไปข้างล่าง ในส่วนลึกของคอเสื้อมีร่อง…

สายตาเฟิงเย่เสวียนขรึมฉับพลัน พลันแน่นหน้าอก ความรู้สึกที่คุ้นเคยสายนั้นพุ่งพรวดเข้ามาในใจอีกครั้ง

ผู้หญิงคนนี้สามารถทำให้เขาธาตุไฟเข้าแทรกเสมอ…

ความรู้สึกที่ไม่สามารถควบคุมเช่นนี้ ทำให้เขามองข้ามไม่ได้

เขาคุ้นเคยกับการวางแผน ทุกอย่างต้องอยู่ในการควบคุมมาโดยตลอด สำหรับสิ่งที่ไม่รู้จักหรือควบคุมไม่ได้ เขาจะพยายามคิดหาวิธีเพื่อเข้าใกล้และควบคุม

พบปัญหา แก้ปัญหา

เขาก็อยากรู้เช่นกัน ผู้หญิงคนนี้มีมนต์เสน่ห์อะไร!

จับข้อมือที่ผอมบางของนาง “เจ้า…อื้ม”

ทันใดนั้นฉู่เชียนหลีกระชาก เดิมทีเฟิงเย่เสวียนก็อยู่ในท่าโน้มตัว สูญเสียการทรงตัวฉับพลัน กระโจนเข้าไปทับโดยตรง

กายสองร่างแนบชิดติดกัน ริมฝีปากห่างกันแค่หนึ่งเซนติเมตรก็จะจูบกันแล้ว

ลมหายใจของทั้งสองประสานกัน หอมกรุ่น หอมเหล้า บริสุทธิ์ และมีกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของฉู่เชียนหลีแฝงอยู่…

ลมหายใจของเฟิงเย่เสวียนยุ่งเหยิงกะทันหัน “ฉู่ ฉู่เชียนหลี…”