บทที่ 60

เขาเป็นคนให้นางไปจัดการหมาป่าตัวนั้น แต่สุดท้ายเขากลับบอกนางว่าหมาป่าตัวนั้นมีประวัติความเป็นมาที่ยิ่งใหญ่ นางล่วงเกินไม่ได้ ผลกรรมทุกอย่างล้วนเกิดจากการกระทำของนางเอง!

เขาจงใจ!

เขาไม่เคยคิดจะให้สัญญาอะไรกับนางตั้งแต่แรก

“อยู่จวนอ๋องอย่างสงบจิตสงบใจ ข้าไม่เอาเปรียบเจ้าแน่นอน เรื่องของรัชทายาท ข้าก็จะช่วยเจ้าจัดการเช่นกัน” เฟิงเย่เสวียนมองนาง

ผู้คนต่างพูดว่าคุณหนูสี่ของจวนอัครมหาเสนาบดีฉู่อัปลักษณ์ไร้ความงาม เป็นที่รังเกียจของผู้คน

แต่ใครจะรู้เล่า ภายใต้โฉมหน้าที่อัปลักษณ์นี้ จะซ่อนปัญญา ทักษะการแพทย์ที่เหนือคน มีความกล้ามีกลอุบาย สามารถรุกและถอยเช่นไรเอาไว้ มีด้านใดบ้างที่ไม่ใช่ความสามารถเกินมนุษย์

ฉู่เชียนหลีโมโหจนร้องไห้ทันที

——อะไรคือช่วยฉันจัดการ? เดิมทีมันก็เป็นปัญหาที่นายไปหามาเอง เกี่ยวอะไรกับฉัน?

——วันแต่งเมียน้อย นายเตะฉันตายในทีเดียว ตอนนี้ก็มาวางแผนเล่นงานฉันอีก ‘ฉู่เชียนหลี’ นอกจากตาบอด ควักลูกตาของตัวเอง ถึงจะตกหลุมรักผู้ชายที่ทั้งกากและชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัวอย่างนาย!

น่าโมโหชะมัด!

ฉู่เชียนหลีโมโหจนถอนเท้าจากไป ไม่คิดจะสนใจเขาอีก

เฟิงเย่เสวียนมองดูแผ่นหลังที่เดินจากไปไกลอย่างโมโหของนาง ตะลึงงันเล็กน้อยในใจ

เพราะเรื่องที่ฉู่เชียนหลีใช้กลอุบายวางยาเขา เขาแค้นฝังใจ ด้วยเหตุนี้จึงเรียกฉู่เชียนหลีมาปรนนิบัติเซียวจือฮว่าในคืนรับอนุภรรยา เพื่อดูหมิ่นนางเป็นการแก้แค้น

นึกย้อนถึงคืนนั้น เท้าที่เตะใส่กลางหน้าอกของนางก็หนักไปหน่อยจริงๆ…

ที่แท้เพราะเรื่องนี้ ฉู่เชียนหลีจึงมีปัญหากับเขามาโดยตลอด?

“นายท่าน พระชายาสามารถไล่หมาป่าตัวนั้นของรัชทายาท เช่นนั้น…นางยังใช่พระชายาหรือไม่ขอรับ?” หานเฟิงเดินเข้ามา น้ำเสียงเคร่งขรึม

เท่าที่รู้มา พระชายาเป็นคนขี้ขลาด อ่อนแอ และมีปมด้อย หนึ่งร้อยวันที่นางแต่งเข้าจวนอ๋องเฉิน การมีตัวตนของนางต่ำมาก ไม่ว่าจะทำอะไรก็ล้วนระมัดระวัง

ปัจจุบัน ผู้หญิงที่มีความมั่นใจ เปิดเผย และพูดจาฉะฉานคนนี้ แตกต่างจากพระชายาก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละคน

เฟิงเย่เสวียนดึงสายตากลับ

นางคือฉู่เชียนหลี แต่ก็ไม่ใช่ฉู่เชียนหลี

เวลานี้ จิตใจของเขากำลังจมอยู่กับอีกเรื่องหนึ่ง…เท้าที่เตะใส่นางในคืนนั้น

หากสามารถแก้ปมในใจ ขจัดความขัดแย้ง ทัศนคติของฉู่เชียนหลีที่มีต่อเขาจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนหรือไม่?