บทที่ 61

“ฉู่เชียนหลี!”

พลันเฟิงเย่เสวียนแน่นหน้าอก มือที่จับไหล่ของนางเปลี่ยนเป็นช้อนอุ้มขึ้นมา เขาถีบประตูห้องหนังสือ ก้าวเท้ายาวเดินเข้าไป

“ใครก็ได้ ไปเอายามา!”

วางคนลงบนเก้าอี้นวมเล็ก จับเท้าข้างที่ได้รับบาดเจ็บของนางไว้ ถอดรองเท้าปักลายดอกไม้ ดึงถุงเท้าออก นิ้วเท้าที่เรียบเนียนได้บวมฉึ่งเหมือนกับตุ๊กตาหัวอ้วนสีแดงห้าตัว

สาวใช้เดินเข้ามา เห็นภาพนี้แล้วตกใจจนสะดุ้ง

ท่านอ๋องปฏิบัติต่อพระชายา…

นางไม่กล้าพูดมาก รีบก้มหน้าลง ระงับความตกใจในใจ ส่งยาเสร็จก็ออกไปแล้ว

เฟิงเย่เสวียนรีบควักยามาทาที่นิ้วเท้าของนาง

ฉู่เชียนหลีตกใจจนถีบเท้า “เจ้าทำอะไร…”

“อย่าขยับ!”

เสียงของเขาทุ้มต่ำ ฝ่ามือใหญ่และมีกำลังจับข้อเท้าของนางไว้แน่น ทายาที่อยู่บนปลายนิ้วลงไป และเริ่มลูบเบาๆ ให้กระจายออก

ซี้ด…

เย็นจัง

ร่างกายของฉู่เชียนหลีหดเกร็งโดยไม่รู้ตัว มองผู้ชายที่คุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าเท้า และทายาให้นางอย่างคาดคิดไม่ถึงเล็กน้อย ในศีรษะเต็มไปด้วยความตะลึงงัน

เขาบ้าไปแล้ว?

เมื่อก่อนเขาตบตีดุด่าว่านาง จอมเผด็จการผู้หล่อเหลาที่ใช้สายตาฆ่านางคนนั้นไปไหนแล้ว?

เฟิงเย่เสวียนพลางทายาให้นาง พลางกล่าวตำหนิอย่างเย็นชา

“ยังทุบโดนขาของตัวเองได้ ยังมีหน้ามาหลบมุมกำแพงหรือ? โง่เช่นนี้ ตกลงเจ้าสามารถมีชีวิตรอดมาถึงอายุสิบห้าได้อย่างไร?”

“...”

เฮ้ย!

ยังด่านางอีกแน่ะ

ฉู่เชียนหลีโต้กลับ “ใครใช้ให้เจ้ามายืนข้างหลัง ทำข้าตกใจกะทันหัน?”

เขาเงยหน้าขึ้น “ดังนั้นเจ้ายอมรับแล้ว เจ้านำก้อนอิฐมาเพราะข้าโดยเฉพาะ?”

ฉู่เชียนหลีชะงักกะทันหัน “...”

ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้ยังย้อนคำพูดของนางอีก

เจ้าจิ้งจอกเฒ่าที่เจ้าเล่ห์!

“แน่นอน…ไม่ใช่! ข้ากำลังก่อกำแพงให้เจ้า!” นางยืดคอพูดโกหกโดยไม่กะพริบตา

เฟิงเย่เสวียนหัวเราะกะทันหัน รู้สึกว่าท่าทางที่ปากไม่ตรงกับใจของนางน่ารักเป็นพิเศษ