บทที่ 64

ภายในกระโจม ฉู่เชียนหลีเริ่มทำการผ่าตัดอย่างจริงจัง ภายนอกกระโจม ก็เป็นภาพอีกฉากหนึ่ง

บนเวทีประลอง ร่างเงาสองสายยืนประจันหน้าเข้าหา รองแม่ทัพโหวถือกระบี่ไว้ในมือ ฝั่งตรงข้าม ชายชุดผาวสีหมึกยืนมือไขว้หลัง ชายเสื้อยาวพลิ้วไหวไปตามสายลม กลิ่นอายที่สูงศักดิ์ก่อเกิดตามธรรมชาติ

ใต้เวทีประลอง ทหารจำนวนนับไม่ถ้วนยืนล้อมข้างในสามชั้น ข้างนอกสาม มองดูภาพนี้อย่างประหม่า

ท่านอ๋องเสนอจะประลองยุทธ์กับรองแม่ทัพโหว

ความแข็งแกร่งของท่านอ๋องเป็นที่ประจักษ์ของผู้คน รองแม่ทัพโหวไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่านอ๋องเลย ประลองกับท่านอ๋อง ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรอกหรือ?

รองแม่ทัพโหวพลางเช็ดคมกระบี่ พลางชำเลืองมองชายฝั่งตรงข้าม

อ๋องเฉินอายุน้อยกว่าเขาถึงสิบสามปี กลับกลายเป็น ‘เทพสงครามไร้พ่าย’ ในใจราษฎร แต่คนที่ขายชีวิตเพื่ออ๋องเฉินคือเขาและเหล่าทหารนับไม่ถ้วน

คนที่ตายคือทหาร

คนที่เสียสละคือทหาร

คนที่บ้านแตกคนสิ้นก็คือทหารเช่นกัน

อ๋องเฉินนอกจากบัญชาการ เขายังเสียสละอะไรอีก?

ในเมื่ออ๋องเฉินจะออกหน้าแทนรองแม่ทัพเจียง เช่นนั้นก็ให้เขามาลองเจอกับเด็กน้อยอายุยี่สิบต้นๆ คนนี้เสียหน่อย

“ท่านอ๋อง เชิญ!” เขาเตรียมพร้อมแล้ว ยกมือขึ้นทำท่าเชิญ

เฟิงเย่เสวียนมองเขาอย่างเฉยเมย “ข้าให้เจ้าออกสามกระบวนท่า”

“...”

ดูถูกเขา?

เฮอะ!

นึกถึงสมัยก่อน ตอนที่เขาเข่นฆ่าอยู่ในสนามรบ อ๋องเฉินเพิ่งจะหัดเดิน การดูถูกผู้อาวุโสเป็นข้อผิดพลาดที่ร้ายแรงที่สุด

คนหนุ่มสาว ห้ามทะนงตน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นเขาก็ไม่เกรงใจแล้ว!

“ท่านอ๋อง ล่วงเกินแล้ว”

หลังจากรองแม่ทัพโหวประสานมือคำนับ ก็โบกกระบี่ในมือโจมตีทันที

หนึ่งกระบวนท่ากวาดล้างทหารพันนายดั่งม้วนเสื่อ ห่อหุ้มด้วยกำลังภายในที่แข็งแกร่ง ไม่มีความปรานีแม้แต่เสี้ยวเดียว

เฟิงเย่เสวียนเอียงตัวหลบพ้น กำลังภายในที่โจมตีพลาดพุ่งออกไป ตัดกิ่งก้านและใบที่ห่างออกไปห้าเมตรขาด กลิ่นอายนั้นดุดันบีบคั้นคนยิ่งนัก

กระบวนท่าที่สอง ฉวยโอกาสได้เปรียบไล่โจมตีอย่างต่อเนื่อง กระบี่แล้วกระบี่เล่า ความเร็วปราดเปรียว กระบวนท่าดุดัน ทำให้ไม่สามารถคาดเดาทิศทางของกระบี่

กระบวนท่าที่สาม ฟาดเหวี่ยงประกายกระบี่ สายลมกระโชก