บทที่ 65

“ท่านอ๋อง…ท่าน…เอ่อ…อ๊า!”

“อุ๊ก…”

ต่อจากนั้น รองแม่ทัพโหวโดนซัดจนไม่มีแม้แต่โอกาสจะพูด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอบโต้แล้ว ถูกโจมตีถอยอย่างต่อเนื่อง แม้ล้มลงพื้นไปแล้ว ก็ยังไม่หยุด

เหล่าทหารดูจนตกตะลึง นี่ท่านอ๋องกำลังโกรธ!

สุดท้ายรองแม่ทัพโหวล้มลงพื้นอย่างอ่อนระทวย ไม่มีแรงลุกขึ้นอีกแล้ว ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด ลมหายใจรวยริน ดวงตาทั้งคู่ไร้ชีวิต

โดยเฉพาะมือขวาของเขา

มือขวาของเขาถูกเฟิงเย่เสวียนเตะจนหัก กระดูกที่แหลมคมแทงทะลุข้อมือออกมาให้เห็นโดยตรง ดูสยดสยองน่ากลัวเป็นยิ่งนัก…

ฉู่เชียนหลีผ่าตัดเสร็จ เดินออกมาจากในกระโจมก็มองเห็นภาพนี้พอดี :

สีหน้าของเฟิงเย่เสวียนเย็นชา เยือกเย็นราวกับดอกไม้น้ำค้างแข็งในเดือนสิบสอง ชายเสื้ออันสูงศักดิ์มีเลือดหยด ทำให้อุณหภูมิโดยรอบของเขายิ่งเย็น ช่วยสะท้อนบุคลิกโหดของเขาหลายส่วน

รองแม่ทัพโหวหอบหายใจอย่างหนัก แหงนหน้ามองร่างเงาอันสูงศักดิ์สายนั้น ปากแทบไม่สามารถพูดเป็นประโยคที่สมบูรณ์

“เจ้า…จง จงใจ…อ๊า!”

พลันเฟิงเย่เสวียนกระทืบลงไปอย่างเย็นชา เหยียบอยู่บนมือที่หักของเขา ทำให้เขากรีดร้องราวกับเสียงฆ่าหมู

ทุกคนขมวดคิ้ว มองดูภาพนี้ ยิ่งไม่กล้ากระทั่งหายใจเสียงดัง

“เฟิง…อ๊า…เฟิงเย่เสวียน…”

ดวงตาของรองแม่ทัพโหวแดงก่ำราวกับสัตว์ร้าย

เฟิงเย่เสวียนก้มมองเขาจากที่สูง ริมฝีปากบางเผยอเป็นเส้นโค้งที่เย็นชา

“สงครามครั้งนี้ เรื่องที่ร่างกายของข้าถูกพิษสามชนิด รองแม่ทัพโหวน่าจะรู้กระมัง?”

รองแม่ทัพโหวสั่นสะท้านทั้งร่าง มีหลากหลายอารมณ์แล่นผ่านแววตา…

“เจ้าพูดอะไร? เหตุ เหตุใดข้าไม่เข้าใจ…แม่…แม่…ของข้าเป็นสาขาย่อยของตระกูลกง ข้าเป็นคนของตระกูลกง…เจ้าแตะต้องข้าไม่ได้…”

“ตระกูลกง?” เฟิงเย่เสวียนเผยอปาก “เฮอะ”

อัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา บุคคลผู้ซึ่งมีอำนาจในราชสำนัก แต่สามารถอยู่เหนือองค์ชายหรือ?

พลันถีบออกไปอย่างแรง รองแม่ทัพโหวร้องอย่างอนาถ หมดสติไปโดยตรง