บทที่ 96

คนชุดดำกลุ่มหนึ่ง พวกเขาวิ่งเข้ามาถึงข้างกายของชายชรา กระแทกฉู่เชียนหลีจนกระเด็น เมื่อเห็นชายชราเสียชีวิตแล้ว บนใบหน้าก็แสดงสีหน้าที่เจ็บปวดยิ่งออกมา

เขาได้ล่วงลับไปแล้ว

ในระหว่างที่กำลังเสียใจ คนชุดดำคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงตื่นตกใจ

“ป้ายของท่านเจ้าสำนัก...เหตุใดจึงอยู่ในมือเจ้า?!”

ทันใดนั้น ดวงตาหลายคู่ก็มองมาที่ฉู่เชียนหลีอย่างพร้อมเพรียงกัน

คิดว่าคนเหล่านี้จะต้องเป็นคนของสำนักอู๋จี๋แน่นอน

ฉู่เชียนหลีนำคำพูดของชายชราพูดให้ฟังรอบหนึ่ง ทุกคนเบิกดวงตากว้าง สีหน้ายากจะเชื่อ ยิ่งไม่มีทางยอมรับ

“เป็นไปไม่ได้!”

“เจ้าสำนักจะเลือกสตรีนางหนึ่งมาเป็นผู้นำทุกคน?”

“หากให้ข้าพูด ศิษย์พี่ใหญ่ถึงจะเป็นผู้สืบทอดโดยชอบธรรม...”

“เรื่องที่จำเป็นต้องทำอย่างเร่งด่วน คือการฝังศพเจ้าสำนัก ทะเลาะอะไรกัน?”

ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงที่สุขุมเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น

ชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบห้าปีคนหนึ่ง เขาสวมทะมัดทะแมงชุดสีดำ ใบหน้าเย็นชา เหน็บกระบี่ที่เอว ผมสีดำรวบสูง กลิ่นอายทั่วทั้งตัวยิ่งหนาวเหน็บ ราวกับภูเขาน้ำแข็งลูกหนึ่ง

เหมือนว่าคำพูดของเขามีอิทธิพลมากทีเดียว ทันทีที่เขาเอ่ยปาก ทุกคนก็เงียบ

ชายหนุ่มถอดเสื้อคลุมออก ห่มไปที่ตัวของชายชรา อุ้มชายชราขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

ฉู่เชียนหลีเดินเข้าไปหา นำป้ายคำสั่งที่อยู่ในมือใช้สองมือประคองไปให้

“ข้าไม่มีความสนใจต่อสำนักอู๋จี๋ของพวกเจ้า แล้วก็ไม่อยากปกครอง ไม่มีความทะเยอทะยานอะไร ขอคืนป้ายคำสั่งให้เจ้า แต่ว่ากำลังภายในที่ท่านเจ้าสำนักของพวกเจ้าถ่ายทอดให้ข้า ข้าใช้ไม่เป็น แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องคืนอย่างไรด้วย”

ชายหนุ่มเพียงแค่มองนางอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง ไม่ได้ตอบรับคำ อุ้มชายชราหันหลังกลับแล้วเดินจากไป

ฉู่เชียนหลีเม้มปาก จำต้องเดินตามไป

ด้านนอกเมือง

ทำหลุมศพขึ้นมาอย่างง่ายๆ ทุกคนอยู่ในความอาลัยอาวรณ์

ฉู่เชียนหลียืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ห่างออกไปไม่ไกล ไม่เข้าร่วมกับคนกลุ่มนี้

หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม