บทที่ 97

ฉู่เชียนหลีถูกสั่นสะเทือนจนรู้สึกแย่ จ้องมองนักฆ่าด้านหลังที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ กลุ่มนั้น แทบจะมองเห็นความโหดเหี้ยม เย็นชาและความอาฆาตแค้นบนใบหน้าของพวกเขา

เที่ยวนี้ซี้แหงแก๋แล้ว

ไม่ใช่การมีปากเสียงกันเล็ก ๆ น้อย ๆ เหมือนในจวนอ๋องเฉิน แล้วก็ไม่ใช่การท้าประลองกันในค่ายทหาร แต่เป็นยุทธภพ เป็นการเลียเลือดจากคมมีด เป็นเรื่องที่หากสู้ไม่ชนะก็จะต้องตาย

ตายจริง ๆ นะ!

ฉู่เชียนหลีมือเท้าเย็น น้ำเสียงตื่นตระหนกเล็กน้อย

“พวกเจ้าไม่ได้เป็นองค์กรยุติธรรมหรือ? เหตุใดจึงถูกไล่ฆ่าเล่า?”

ภายใต้บ่า จิ่งอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังยิ่ง

“ก็เป็นเพราะยุติธรรมเกินไป เปิดโปงเรื่องราวมากมาย ทำลายผลประโยชน์ของคนจำนวนมาก ถึงได้ถูกตามไล่ฆ่า”

“แต่ว่า เจ้าสำนัก ท่านชินก็พอแล้ว หนึ่งปีมีสามร้อยหกสิบห้าวัน พวกเราต้องวิ่งหนีทั้งหมดสามร้อยวัน”

ฉู่เชียนหลีถลึงตา “!”

คุณพระช่วย!

เดิมทีคิดว่าสำนักอู๋จี๋จะเก่งกาจมาก สุดยอดมากเหมือนกับในโทรทัศน์ อู๋จี๋มีคำสั่ง ทั่วทั้งยุทธภพไล่ฆ่า สมาชิกทั้งหมดเคลื่อนไหว ต่อให้หนีไปสุดขอบโลกก็ไม่มีประโยชน์

ผลสุดท้ายก็คือสถานที่ใครเห็นก็ลงมือ...

ถูกบังคับให้รับช่วงต่อสำนักอู๋จี๋ อยู่ ๆ ก็มีความเข้าใจผิดว่าติดกับเข้าเสียแล้ว...

เมื่อปะทะเข้ากับการวิ่งอย่างสุดกำลังกับลมแรง ปากของฉู่เชียนหลีแทบจะถูกพัดปลิว “แล้วเหตุใดเจ้าไม่ตอบโต้?”

“พวกเราไม่ฆ่าตามอำเภอใจ”

“แต่ว่าคนอื่นไล่ทำร้ายมาถึงขนาดนี้แล้ว!”

“ความศรัทธาของพวกเราคือพระพุทธเจ้ามีความเมตตากรุณา”

“...”

สวรรค์เอ๋ย

นี่คงจะไม่ใช่ไอ้โง่กลุ่มหนึ่งใช่ไหม!

ดังนั้น คนทั้งสองกลุ่ม ที่หนีก็หนี ที่ไล่ตามก็ไล่ตาม ในที่สุดก็วิ่งเข้ามาถึงเมืองหลวง

ในเมืองคนเยอะ คนที่ไล่ตามฆ่าจำต้องทำตัวเงียบ ๆ ลงหน่อย เก็บกระบี่แล้วไล่ตามต่อ

“ที่นี่ข้าคุ้นเคย วางข้าลง!”

ฉู่เชียนหลีกวาดสายตามองทุกคนที่ไล่ตามหลังมา คว้ามือของจิ่งอี้ วิ่งไปบนท้องถนนอย่างรวดเร็ว

เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ตรงไป เลี้ยวโค้ง...