ตอนที่2 1/2

ตอนที่ 2

หลี่ปิงเฉิงเริ่มปลดอาภรณ์ที่แต่เดิมนั้นแต่งเต็มยศของสตรีชั้นสูงสมควรปลดยาก หากแต่เพราะครู่ก่อนผู้เป็นเจ้าของดึงทึ้งมันจนหลุดรุ่ยร่ายอยู่ก่อนแล้ว เขาจึงปลดมันออกง่ายดายทีละชิ้น จนสุดท้ายก็เปลือยเปล่าอวดโฉมอรชรสมส่วนของบุปผาที่ยังเยาว์งดงาม

แสงเทียนกระจ่างมองเห็นเรือนร่างกลมกลึงที่ผิวขาวเนียนราวกับหยกเนื้อดี แต่บัดนี้กลายเป็นสีชมพูไปทั่วสายตาของท่านอ๋องแปดมองดูภาพงดงามตรงหน้าด้วยกิริยาอึ้งและตะลึงนิ่งค้างไป เป็นเพราะเรือนกายที่ไร้อาภรณ์ของคนที่เขาชิงชังนั้นงดงามราวกับเทพธิดาบุปผามาจุติ

หน้าอกอิ่มที่มีปลายยอดสีแดงระเรื่อชวนกระหายกับเต้าทรวงที่พอเหมาะ เอวเล็กลงไปที่สะโพกกลมกลึงรับกับเรียวขาขาวผ่องจนถึงปลายเท้าเล็ก หรือแม้แต่นิ้วเท้าของนางก็ทำเอาเขาคอแห้งราวกับหลงอยู่กลางทะเลทรายนานหลายชั่วยามก็มิปาน

“คุณชาย ข้าทรมานยิ่งนัก ได้โปรดทำให้ข้าหายทรมานด้วยเถิด”

ถานเมิ่งจีผู้สิ้นสติอันดีไปแล้ววิงวอนออกไปด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ดวงตาคู่งามบัดนี้แดงก่ำรวมถึงผิวกายที่เริ่มกลายเป็นสีแดงแทนชมพูเข้มดูแล้วนางก็คล้ายถ้วยชาบอบบาง หากสัมผัสหนักมือไปอาจแตกหักได้โดยง่าย ทำเอาใจแกร่งพลันหวั่นไหว

“เจ้าเป็นถานเมิ่งจีผู้นั้นจริงแท้หรือไม่เล่า?”

อยู่ดี ๆ ความรู้สึกของหลี่ปิงเฉิงก็ร้องเตือนว่าเด็กสาวตรงหน้าหาใช่เด็กสาวที่เป็นต้นเหตุให้คู่หมายของเขาต้องตาย แต่เพียงครู่ก็คิดได้ว่าจะเป็นไปได้เช่นไรในเมื่อนางก็คือคุณหนูสี่ผู้นั้นมิผิดไป แต่เพียงครู่สติอันดีก็ขาดสะบั้นเมื่อมือเล็กแต่ร้อนจัดเริ่มลูบไล้สัมผัสร่างกายของเขาขึ้นมาบ้าง

“อา...”

เสียงห้าวทุ่มหลุดออกจากริมฝีปากแกร่ง มือแกร่งกำหมัดจนเส้นเอ็นปูดโปน ก่อนที่ใบหน้าคมสันจะโน้มลงต่ำไปซุกไซ้ซอกคอระหงด้วยกิริยาหิวกระหาย ริมฝีปากแกร่งสัมผัสผ่านไปยังจุดใดก็ทิ้งรอยสีดอกท้อไว้เด่นกระจ่างอย่างตั้งใจ เพราะหลังจากนี้สตรีใต้ร่างจะเป็นของตนตลอดไป...

“อ๊ะ!”

คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายลิ้นของบุรุษหน้าดุแตะลงบนยอดปทุมถัน พร้อมกับมืออีกข้างก็เคล้นคลึงเต้าอวบอิ่มสมตัวอีกข้างยิ่งปลายลิ้นร้อนหยอกเย้าปลายยอดเต้าทรวง อีกทั้งยังดูดดึงโลมเลีย บางคราเอาแต่ใจ บางคราวกลับคล้ายว่าจะเอาใจนางดังกับเขาเผลอไผล

ถานเมิ่งจีเพิ่งซาบซึ้งถึงคำว่าเสียวซ่านก็วันนี้ ทุกครั้งที่เขาขยับสะโพกแกร่งลงมาแนบชิดจนนางสัมผัสได้ถึงตัวตนแข็งแกร่งภายในกางเกงที่เขายังสวมอยู่เสียดสีกับบุปผาช่องามของนาง ความเสียวซ่านกลับยิ่งเพิ่มพูนพุ่งจู่โจมเล่นงานถึงท้องน้อย ราวกับนางถูกเหวี่ยงขึ้นสูงแล้วผลักตกลงจากที่สูงอย่างไรอย่างนั้น

“อ๊ะ!”

จนเป็นเหตุให้สาวน้อยผู้อ่อนเดียงสานั้นถึงกับหลุดเสียงครางกระเส่าออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งเขาสอดมือลงไปกอบกุมเนินนางที่ไร้แม้แต่เส้นไหมปกปิดให้รำคาญใจแล้วกรีดปลายนิ้วเคล้นคลึงจุดอ่อนไหวไวต่อสัมผัสที่สุดในร่างกายของสตรี คนตัวเล็กก็มีอันกรีดร้องเสียงกระเส่า และดีดดิ้นทุรนทุราย เพราะยากจะทานทนรับความเสียวซ่านได้ไหว

“อย่ากัดปากตนเองเช่นนั้น”