ตอนที่2 2/2

เขาจึงเริ่มปลุกเร้าร่างน้อยอีกครั้ง เรียวนิ้วแกร่งส่งลงไปกรีดกลางบุปผา บดขยี้เกสรหนักเบาสลับกัน จนเรือนกายอรชรดีดพล่าน จากนั้นจึงขยับปลายนิ้วลงไปก่อนจะสอดใส่เข้าไปในช่องทางรักแสนคับแคบที่บัดนี้ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานมากมาย ในขณะที่ดวงตาก็จับจ้องมองใบหน้างดงามที่กลับมาแดงก่ำอีกครั้ง เพื่อดูว่านางรู้สึกเช่นไรเมื่อเขาเริ่มขยับนิ้วร้ายเข้าออกเป็นจังหวะ พอเห็นนางส่ายใบหน้าไปมาบนหมอนหนุนจนเส้นผมนุ่มกระจายยุ่งเหยิง จึงแย้มยิ้มพึงใจก่อนจะโน้มใบหน้าคมสันลงไปแนบชิดใบหูขาวผ่องขบเม้มอยู่ครู่หนึ่ง จนกายเล็กกระตุกด้วยความเสียวซ่านหลังจากถูกเขาผลักนางไปถึงจุดหมายเป็นครั้งแรกสำเร็จ

“ชอบหรือไม่?”

ดวงตาหงส์คู่งามยังล่องลอย เห็นเช่นนั้นหลี่ปิงเฉิงก็ไม่รั้งรออีกต่อไป เขาเร่งหยัดกายแกร่งขึ้นแล้วปลดอาภรณ์สองชิ้นสุดท้ายหลุดออกจากกายช่วงล่าง โยนทิ้งไปราวกับว่ามันไร้ค่าทันที ภาพดังกล่าวทำเอาถานเมิ่งจีที่เพิ่งเคยเห็นบุรุษเปลือยกายจริงต่อหน้าพลันมองนิ่งค้าง

สุดท้ายนางก็หลบสายตาเสียจากภาพของเรือนกายกำยำขาวสะอาด แต่กลับดูบึกบึน เพราะเต็มตึงไปด้วยมัดกล้ามไปทั้งกาย ภายในใจก็ตกใจกับเรือนร่างสูงใหญ่ที่ ‘ยิ่งใหญ่’ ไปหมด จนนางที่เพิ่งเสร็จสมถึงกับสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว ก็นางตัวเล็ก ขาเรียวของตนยังใหญ่ได้เพียงแขนแกร่งตึงแน่นของเขา นางจะไม่ถึงตายเลยหรือหากเขาแนบชิดสนิทแน่นกับตนเองจนหมดสิ้น

“!!!”

และถานเมิ่งจีถึงกับสะดุ้งสุดกายเมื่อเขาจับมือร้อนของตนไปสัมผัสกับท่อนลำแข็งขึงกลางกายแกร่ง เด็กสาวตาโตจนแทบหลุดออกจากเบ้า หากว่าจะโตมากไปกว่านี้

“อย่าได้หวาดกลัวไป ข้าจะไม่บังคับข่มเหงเจ้า”

เพราะหลี่ปิงเฉิงกำลังจับจ้องใบหน้าเล็กกว่าฝ่ามือของตนเองอยู่จึงเห็นทุกความคิดของเด็กสาวตัวน้อย ถานเมิ่งจีสะดุ้งซ้ำอีกรอบเมื่อบุรุษตัวโตราวกับยักษ์ยกมือขึ้นมาลูบไล้แก้มนุ่มนิ่มของตน ก่อนเขาจะเลื่อนไปสัมผัสที่ศีรษะ และสอดนิ้วแกร่งเข้าไปนวดแผ่วเบา ผิดกับร่างกายที่ใหญ่โตราวกับคนละคน เขานวดเนิบช้าพลางจ้องตากับนาง จนถานเมิ่งจีทานทนจ้องตอบไม่ไหวจึงหลับตาลง

เขาแนบเรียวปากลงมาจุมพิตตั้งแต่หน้าผากมนลงมาที่กลางระหว่างคิ้วเรียว แตะต้องลงบนเปลือกตาทั้งคู่ พวงแก้ม ปลายจมูกโด่งเรียวสมตัว ก่อนจะหยุดนิ่งนานที่เรียวปากจิ้มลิ้ม ปลายลิ้นร้ายซอกซอนจนเรือนกายอรชรสั่นไหว ส่วนนิ้วแกร่งข้างหนึ่งก็ยังคงนวดที่ศีรษะราวกับปลอบโยนและหลอกล่อให้สาวน้อยเตลิดไปในห้วงสิเน่หาลึกซึ้งอีกครั้ง

“อืม...”

ซึ่งก็ได้ผลดียิ่ง ถานเมิ่งจีหลงเข้าสู่ดินแดนเสน่หาลึกล้ำยากจะหวนคืน ยิ่งปลายป้านบานหยักเสียดแทงบดเบียดยังเกสรบุปผากลางกายเล็ก จนความเสียวซ่านแล่นจู่โจมเข้าสู่ท้องน้อย เรียวนิ้วทั้งสิบของเด็กสาวก็จิกข่วนไปบนต้นแขนและแผ่นหลังกว้างรุนแรง จนหลี่ปิงเฉิงเจ็บปนแสบไปหมด หากแต่ยิ่งนางจิกเล็กหยิกข่วน เขากลับยิ่งเร่งเร้าล่อลวงจนส่งนางไปสุดทางในเวลาแสนสั้น

“คราวนี้คงจะเจ็บมากหน่อย หากทนไม่ไหวก็กัดหัวไหล่ข้าได้”

ถานเมิ่งจีที่ยังล่องลอยไม่เข้าใจ จวบจนความรู้สึกเจ็บจี๊ดพุ่งเข้าถาโถมยังกลางร่าง ราวกับว่าช่องทางรักของตนกำลังถูกใบมีดโกนกรีดนั่นแหละจึงกระจ่างที่อีกฝ่ายพยายามเตือนกันตั้งแต่แรก!

“กรี๊ด!!!”

เพียงเขาขยับเข้าไปเพียงครึ่งทาง คนตัวเล็กก็กรีดร้องออกมาสุดเสียงจนทหารยามยังหันมองหน้ากันเลิ่กลั่กไปหมด แต่เพราะทราบว่าเป็นผู้ใดอยู่ภายในตำหนัก พวกเขาจึงต้องยืนสงบนิ่งราวกับไม่เคยได้ยินสิ่งใดมาก่อนเช่นเดิม

“กัดข้า”