ตอนที่3 1/2

ตอนที่ 3

พรึ่บ!

“!!!”

ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกเท้าแกร่งขององค์ไท่จื่อหนุ่มนาม ‘หลี่ไท่หยาง’ ถีบจนปลิวหวือตกลงเกือบกึ่งกลางห้องนอนกล้างใหญ่ภายในตำหนักรับรอง หลี่ปิงเฉิงกลับว่องไวกว่ากระชากผ้าห่มผืนโตขึ้นมาห่มกายตนและคนตัวเล็กเอาไว้ได้เฉียดฉิว

“หลี่ปิงเฉิง ไอ้คนต่ำทราม!!!”

ไอสังหารพวยพุ่งออกจากเรือนกายแกร่งในอาภรณ์สีดำลวดลายสีทองเต็มพิธีการในฐานะขององค์รัชทายาทของอาณาจักร ‘ต้าเซิ่ง’ เช่นหลี่ไท่หยางทันใด เมื่อพบภาพบาดตากรีดใจของตนอย่างแรงบนเตียง ต่อให้เป็นคนโง่เง่าเต่าตุ่นเพียงใดก็ย่อมแจ่มชัดว่าบัดนี้ ‘คนของตน’ เปลี่ยนไปเป็นของ ‘บุรุษอื่น’ ไปแล้วจริง ๆ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

หากทว่าหลี่ปิงเฉิงที่อ่อนวัยกว่าหลี่ไท่หยางเพียงสามเดือนกลับหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติ ก่อนจะรับเอาเสื้อคลุมจากคนสนิทมาสวมทับเรือนกายแกร่งแล้วลุกขึ้นไปยืนเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตกันมาตั้งแต่เยาว์วัยจวบจนถึงวันนี้ด้วยกิริยาพร้อมจะ ‘มีเรื่อง’ มิหวั่นไหว ต่อให้อีกฝ่ายมีฐานะเหนือกว่าก็ตาม

“ก็ไม่ต่างจากที่เจ้าเคยกระทำ หากข้าต่ำทราม เจ้ามันก็สารเลวกว่าเดรัจฉาน!”

ผลัวะ! พลั่ก!

หลี่ไท่หยางส่งหมัดไปยังใบหน้าของอีกฝ่ายหลังจากที่ถูกยั่วยุด้วยวาจาร้อนร้าย ซึ่งคนเช่นหลี่ปิงเฉิงมีหรือจะยอมเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว จึงสวนกลับไปหนึ่งหมัด ทำเอาใบหน้าหล่อเหลาขาวสะอาดราวคุณชายสูงศักดิ์ยามที่หันกลับมาก็ปรากฏหยาดโลหิตสีแดงเข้มข้นแตะแต้มยังมุมปากงดงามราวสาวงามขององค์ไท่จื่อหนุ่มทันที ผิดกับคนหนังหนาเช่นหลี่ปิงเฉิงที่ไม่สะเทือน ไร้ร่องรอยใดให้เห็นนอกจากรอยเล็บและฟันของถานเมิ่งจีเท่านั้น

“เสี่ยวเมิ่ง! น้องสี่!”

ยังไม่ทันที่สองบุรุษหนุ่มผู้สูงศักดิ์จะทันได้พุ่งกายเข้าโรมรันกันให้ได้อับอายขายขี้หน้าไปมากกว่านี้ สามพ่อลูกสกุลถานก็ตามมาทัน และตกใจแทบหยุดหายใจ ไม่เว้นแม้แต่ถานม่านอวี้เมื่อเห็นว่าบุรุษที่อยู่กับถานเมิ่งจีในสภาพที่ยากจะคิดดีไปได้นั้นเป็นท่านอ๋องแปดหลี่ปิงเฉิงจริง ๆ สาวใช้ของนางมิได้โกหกแม้เพียงครึ่งคำ!

“ท่านพ่อ พี่สาม…”

คนกำลังเสียขวัญและสับสน ไหนจะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่ยังคงไม่จางหาย ถานเมิ่งจีเพียงแลเห็นบิดากับพี่ชายจึงปล่อยน้ำตาออกมาราวกับห่าฝนทันที นางตกใจ นางหวาดกลัว และเกินสิ่งใดนางอับอายและเสียใจยิ่งนักที่ตนขาดความระวังมากไป จนถึงขั้นประมาท นางปีศาจอสรพิษม่านอวี้จึงลงมือโหดเหี้ยม จนนางต้องมามีสภาพยับเยินเกินบรรยายเช่นนี้