บทที่ 137

ฉินเหยี่ยนเย่ว์คว้าข้อมือของตงฟางหลีมาตรวจดู ชีพจรของเขายุ่งเหยิงมาก

นางตรวจสอบตรงหน้าผากของเขาอีกครั้ง มันยังคงร้อนจี๋อยู่

“ลดไข้เสียก่อน” นางหยิบนิมีซูไลด์ออกมา ขอน้ำอุ่นหนึ่งชาม และป้อนยาให้ตงฟางหลีเหมือนอย่างเคย

หมอหลวงหลินและตู้เหิงหน้าแดงก่ำทันที พลันหันหลังกลับไป

“ตู้เหิง เตรียมหม้อไฟ หัวเป็ดเผ็ด และไก่ฟ้าย่างให้พร้อมภายในหนึ่งเค่อ” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ทิ่มเข็มสองสามเข็มเข้าไปในจุดฝังเข็มของตงฟางหลี

“ถ้าเตรียมได้ไม่ดีล่ะก็ ระวังผิวหนังของเจ้าให้ดี ยังไม่รีบไปอีก?”

จากนั้นตู้เหิงก็นึกขึ้นได้ จึงรีบรุดไปที่ครัวเพื่อเตรียมอาหาร

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เปิดปากของตงฟางหลี เห็นลิ้นสีดำของเขาก็ขมวดคิ้วแน่น

พิษแพร่กระจายจากขาขึ้นสู่ร่างกายแล้ว

หากมันยังแพร่กระจายต่อไป ไม่เพียงแต่ขาเท่านั้นที่ไม่สามารถรักษาไว้ได้ ทว่าตงฟางหลีก็จะตายด้วยเช่นกัน

ว่ากันตามหลักเหตุผลแล้ว แม้ว่ามันจะเป็นพิษเรื้อรัง และยังถูกนางค้นพบแล้ว อย่างไรเสียกรณีที่เลวร้ายที่สุดคือการตัดแขนขาเท่านั้นเอง

จู่ ๆ จะเปลี่ยนไปรวดเร็วเพียงนี้ได้อย่างไร?

“หมอหลวงหลิน ยาถอนพิษที่ข้าปรับตามยาเม็ดถอนพิษ ท่านให้ตงฟางหลีทานแล้วหรือยัง” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถาม

“ให้ทานแล้ว ก็นับว่ามีผล แต่ผลไม่มากนัก” หมอหลวงหลินพูดต่อ “พระนาง สิ่งสำคัญเร่งด่วนตอนนี้ พวกเราควรค้นหาก่อนว่าโดนพิษชนิดใด หากไม่สามารถสั่งยาให้ถูกโรคได้ ทำอะไรก็จะเสียเปล่าเอาได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ย่อมรู้ความจริงข้อนี้ดี ทว่าเมื่อเผชิญกับพิษที่ไม่รู้จัก นางก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน

นางสัมผัสแหวน แต่แหวนไม่ตอบสนองเลย

อาการป่วยของตงฟางหลีเข้าสู่ทางตันเสียแล้ว