บทที่ 138

“มีข่าวอันใดหรือ?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์เลิกคิ้ว “รีบบอกมาเร็วเข้า”

นางยังพูดไม่ทันจบคำ ท้องของนางก็ส่งเสียงคำรามขึ้นมาเสียก่อน

“มิอย่างนั้น ทานข้าวก่อนดีหรือไม่?” แก้มของตู้เหิงเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย

“ได้” ฉินเหยี่ยนเย่ว์มีอาการภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ หากไม่กินอาหารเป็นเวลานานจะมีอาการใจสั่น ในกรณีที่ร้ายแรงอาจจะเป็นลมได้ ยามนี้มันใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว

นางให้ตู้เหิงวางหม้อไฟไว้ในห้องด้านนอก ใส่เนื้อสัตว์และผักลงไป แล้วชวนพวกเขามาทานด้วยกัน

หมอหลวงหลินตกใจ เชิญชวนเช่นไรก็ไม่กล้าลอง

“กินอิ่มแล้วถึงจะคิดค้นวิธีได้ ที่นี่มีเพียงเรา อย่ากระมิดกระเมี้ยนมากเกินไปเลย” ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยิบเนื้อขึ้นมา หลังจากทานอาหารไปแล้ว อาการใจสั่นที่ทำให้รู้สึกอึดอัดก็หายไปอย่างรวดเร็ว

“ถูกต้องแล้ว ไม่จำเป็นต้องเก้ ๆ กัง ๆ ” ตู้เหิงกล่าว “หมอหลวงหลิน มาทานด้วยกัน”

เขานั่งขัดสมาธิ “น่าเสียดายที่ท่านอ๋องยังอยู่ในอาการไม่รู้สึกตัว ถ้าท่านอ๋องเป็นดั่งปกติ คงจะคึกคักกว่านี้”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์เหลือบมองเขาแล้วพูดว่า “เอาเถอะ มีข้าไม่มีเขา มีเขาไม่มีข้า ตงฟางหลีนั่งอยู่ที่นี่ด้วยใบหน้าที่มืดมนรังแต่จะทำให้อาหารไม่อร่อยเสียเปล่า ๆ หมอหลวงหลิน โปรดหยุดอืดอาด รีบนั่งลงและกินอาหาร นี่เป็นคำสั่ง”

ในที่สุดหมอหลวงหลินก็นั่งตัวสั่นเทา

กลิ่นหอมล้นจากห้องด้านนอกลอยสู่ห้องด้านใน

เมื่อไข้ของตงฟางหลีบรรเทาลง เขาครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่ตลอด

หลังจากกลิ่นหอมเย้ายวนนี้ลอยละล่องมาถึง เขาก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาทันที

เมื่อมองผ่านม่านประตูออกไป ก็เห็นว่าห้องด้านนอกเต็มไปด้วยความวุ่นวาย คนสามคนรวมตัวกันกินและดื่มเต็มอิ่ม

หนึ่งในนั้นคือฉินเหยี่ยนเย่ว์ที่ถูกลงโทษกักบริเวณ!

ใบหน้าของตงฟางหลีมืดมนอย่างน่ากลัว

เหตุใดผู้หญิงคนนั้น ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

ตู้เหิงสับสนอะไรกัน ไม่เพียงแค่เชื่อฟังคำพูดของผู้หญิงคนนั้น แต่ยังปล่อยให้นางกินและดื่มในห้องของเขาด้วย?

“ตู้เหิง!”