บทที่ 190

ตำหนักหมิงอวี้

เมื่อฉินเหยี่ยนเย่ว์ตื่นขึ้นมา ฟ้าก็มืดแล้ว

เสียงกระดิ่งลมดังกังวานอยู่ข้างหู

นางค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมองดูม่านเตียงที่พลิ้วไหวไม่หยุด เงยหน้าขึ้นช้า ๆ

ชายคนหนึ่งที่ดูราวกับเป็นเทพเซียนตกสวรรค์ชั้นฟ้ากำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่าง เขาสูงเพรียว นิ้วเรียวยาวแตะกระดิ่งลมสีหยกที่หน้าต่างเบา ๆ

ครั้นมองจากมุมของนาง จะสามารถเห็นใบหน้าด้านข้างที่สมบูรณ์แบบได้

ยามลมพัดผ่าน เป่าผมยาวของเขาสยายไปดั่งหมึกเปรอะเปื้อนเมือง

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่สติจะกลับมา

เดิมทีนางตั้งใจจะแนะนำให้ลู่ซิวรักษาบาดแผลของไป๋โค้ว แต่แล้วสายตาก็ดำมืด เมื่อฟื้นคืนสติขึ้นก็มาที่นี่เสียแล้ว

คนตรงหน้า...

“ตงฟางหลี?” เสียงของนางแหบแห้ง

“ข้าบอกเจ้าหลายหนแล้ว ว่าเจ้าไม่มีคุณสมบัติเรียกข้าด้วยนามของข้า” ตงฟางหลีหันกลับมา บีบลายปลายคลื่นม้วนบนแขนเสื้อ แขนเสื้อลอยพลิ้ว

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยัดตัวขึ้นนั่ง ทว่าลุกขึ้นเร็วเกินไปจึงเกิดอาการวิงเวียน จึงถูกบังคับให้นอนลงไปอีกครั้ง

นางส่งเสียงไม่พอใจอย่างเย็นชา และหันหน้าไปทางด้านข้าง “ท่านคิดจะทำอะไร?”

ตงฟางหลีเปลี่ยนเสื้อผ้านานแล้ว สวมเสื้อคลุมสีขาวตัวยาว ผ้าคาดเอวสีอ่อน ดุจไม้หยกต้านลม

หน้าต่างเปิดอยู่ ลมหนาวพัดพาละอองหิมะเข้ามาด้วยเช่นกัน การสะบัดแขนเสื้อยาวของเขาและผ้าโปร่งขาวซีดที่หน้าต่างช่วยระบายไอร้อนในห้องออกไป

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ตัวสั่นเทาจากความหนาวเย็น พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม “เปิดหน้าต่างกลางฤดูหนาว ซ้ำยังสวมเสื้อผ้าบางเพียงนี้ ท่านเพี้ยนอะไร?”

“ส่งยาถอนพิษมาให้ข้า” ตงฟางหลีเงียบไปสักพักแล้วพูดขึ้น

ฉินเหยี่ยนเย่ว์แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของเขา

“ฉินเหยี่ยนเย่ว์”