บทที่ 189

“ท่านอ๋อง ข้อมือของท่านยังไม่หายดีเลย อุ้มไม่ไหวหรอกพ่ะย่ะค่ะ ให้กระหม่อมทำเองดีกว่า” ตู้เหิงเดินเข้ามา

ตงฟางหลีก้มหน้าลงมองมือตน ไม่รู้ว่าคิดอะไรได้ ทว่าทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นดำมืด เขาเมินตู้เหิง ใช้มือเดียวคว้าฉินเหยี่ยนเย่ว์เข้ามา วางลงบนไหล่และเร่งฝีเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว

ตู้เหิงที่อยู่ข้างกันเฝ้ามองจนหน้าผากกระตุก ก่อนจะทักขึ้น “ท่านอ๋อง ระวังพ่ะย่ะค่ะ พระชายาได้รับบาดเจ็บอยู่”

“พลั่ก”

ฝ่ามือของลู่ซิวฟาดเข้ากับหัวของตู้เหิง

ตู้เหิงเจ็บไม่น้อย ยกมือกุมหัวตนไว้ “ใต้เท้าลู่ ท่านตีข้าทำไมกัน?”

“ตู้เหิง เจ้าก็ไม่ใช่เด็กแล้ว เจ้าควรสายตากว้างไกลสักหน่อยไหม?” ลู่ซิววางศอกไว้บนไหล่ของตู้เหิง “เจ้ายังมองไม่ออกอีกหรือว่าในเวลาเช่นนี้ต้องหุบปาก?”

“ทำไมขอรับ?” ตู้เหิงรู้สึกงุนงง

“เพราะว่าท่านอ๋องปฏิบัติต่อพระชายาต่างไปจากเดิมบ้างแล้วน่ะสิ” ลู่ซิวถามต่อ “ข้าไม่อยู่สองสามวันมานี้ ระหว่างพวกเขามันเกิดอะไรขึ้น?”

ตู้เหิงมุ่นคิ้วพลางคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ไม่มีอะไรนี่ขอรับ แค่ป้อนยา เปลี่ยนยา และทะเลาะกัน ว่าแล้วก็แปลก ท่านอ๋องเป็นคนเย็นชาปานนั้น แต่ทุกครั้งที่พูดคุยกับพระชายากลับไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ พวกเขาสองคนมักจะพูดจากันอยู่ดี ๆ ก็เปิดฉากทะเลาะกันขึ้นมาแล้ว ท่านอ๋องก็เหมือนกัน ไม่ทันไรก็ตีหน้าขรึม

“ป้อนยา?” ลู่ซิวเหมือนกับเห็นผี “ยาของท่านอ๋องมิใช่ว่าเจ้าเป็นคนป้อนหรือ?”

“แน่นอนว่ามิใช่ขอรับ พิษผีเสื้อไร้กลิ่นนั้นรุนแรงมาก หลังจากที่ท่านอ๋องถูกวางยาพิษแล้วก็ทานอะไรไม่ลงเลย ล้วนเป็นพระชายาที่ป้อนอาหารให้เสียเต็มคำ” ตู้เหิงกล่าวต่อ “ตอนแรกข้าคิดว่าวิธีการนี้ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง แต่ต่อมาถูกพระชายาดุ จึงไม่คิดว่าเป็นปัญหาอะไร”

“ท่านอ๋องรู้หรือไม่?”

“เริ่มแรกไม่รู้ แต่ต่อมาทะเลาะกับพระชายาจนทำให้นางโกรธ พระชายาจึงบอกท่านอ๋องไปหมดเปลือกเลยขอรับ” ตู้เหิงคิดอยู่พักหนึ่ง “ว่าไปแล้ว ตอนที่ท่านอ๋องฟื้นขึ้นมาแล้ว ไม่ทันระวังก็จุมพิตพระชายานิดหน่อย”

“โอ้ หลังจากนั้นเล่า?”

“หลังจากนั้น พอพระชายาดึงพิษผีเสื้อไร้กลิ่นออกมา นางก็อยู่เฝ้าท่านอ๋องทั้งคืนเลย จากนั้นท่านอ๋องก็ขังนางไว้ในเรือนนวลแล้ว” ตู้เหิงบีบคางครุ่นคิด “ข้ารู้สึกว่ายิ่งไม่เข้าใจท่านอ๋องมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”