บทที่ 188

ลู่ซิวมองรอยยิ้มของฉินเหยี่ยนเย่ว์แล้วชะงักงัน

รอยยิ้มนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างชัดแจ้ง ทว่ากลับวาวแววไร้สิ่งใดเปรียบ

บริสุทธิ์ สะอาด และอ่อนโยนมาก

“เจ้ามาเย็บแผล” ฉินเหยี่ยนเย่ว์พูดขึ้น “ข้าห้ามเลือดของไป๋โค้วไว้แล้ว ขั้นต่อไปต้องทำความสะอาดแผล เป็นขั้นตอนเดียวกันกับการเย็บแผลให้ตงฟางหลีครั้งที่แล้ว โชคดีที่ไป๋โค้วบาดเจ็บบนผิวหนังภายนอก เลยไม่ได้รุนแรงนัก”

เฟ่ยชุ่ยและหางน้อยเพียงจมอยู่ใต้น้ำในชั่วระยะเวลาหนึ่ง หนาวสั่นรุนแรง บำรุงรักษาอย่างดีก็จะหายเป็นปกติแล้ว

ไป๋โค้วได้รับบาดเจ็บสาหัสที่สุด

ไม่เพียงเสียเลือดมากเกินไปเท่านั้น ทว่าบนร่างกายยังเต็มไปด้วยบาดแผลแน่นขนัดอีกด้วย

ครั้นการเปลี่ยนถ่ายเลือดประสบความสำเร็จ มันแสดงให้เห็นว่าไป๋โค้วรอดชีวิตแล้ว ตราบใดที่ดูแลบาดแผลให้ดีก็ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต

“ได้พ่ะย่ะค่ะ” ลู่ซิวตอบรับ

“ลู่ซิว ข้ามีของทุกอย่างพร้อมแล้ว” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ลุกขึ้นยืน “นี่คือยาชา ให้ชาเฉพาะที่ก็พอแล้ว นี่คือน้ำยาฆ่าเชื้อ ส่วนเรื่องการเย็บ เพียงใช้ฝีมือการผูกปมที่ง่ายที่สุดก็พอ สิ่งสำคัญคือต้องฆ่าเชื้อให้ดี...”

เสียงของนางต่ำลงเรื่อย ๆ การมองเห็นมืดลง ในหัวมีเสียงหึ่งหึ่ง

เสียงของตน และเสียงของลู่ซิวล้วนกำลังจางลง

ทุกสิ่งรอบตัวก็เคลื่อนออกไป โลกกำลังหมุน ทุกสิ่งที่เห็นคือความมืดมิด และนางก็ล้มลงอย่างควบคุมไม่ได้

“พระนาง?” ลู่ซิวตกใจ

เมื่อเขาต้องการประคองฉินเหยี่ยนเย่ว์ไว้ กลับมีมืออีกข้างคว้านางไว้ก่อน

ลู่ซิวมองไปที่ตงฟางหลีซึ่งกำลังเร่งรุดมาด้วย ในดวงตาฉายแววความประหลาดใจวาบขึ้นมา