บทที่ 194

เมื่อเห็นว่าฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่อยากพูด ลู่ซิวจึงค้อมตัวลงเคารพ “ขอพระนางให้คำแนะนำด้วยเถิด”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ยกมือกุมหน้าอก

หินก้อนมหึมาที่ปิดกั้นหัวใจของนางไม่สามารถเอาออกได้ กดทับจนทำให้นางหายใจไม่ออก “ขออภัย เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน”

“คราวหน้าก็มิทันแล้ว” ลู่ซิวไม่ยอมแพ้ แสร้งทำเป็นถ่อมตัวและเต็มใจที่จะรับฟัง

“ที่ข้าบอกเจ้าได้ก็คือโลหิตแบ่งได้เป็นสี่หมู่ แม้แต่ระหว่างพ่อแม่กับลูกหมู่โลหิตก็ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน ทั้งยังจำเป็นต้องผ่านการตรวจสอบด้วยอุปกรณ์เฉพาะทาง ยกเว้นบางสถานการณ์เฉพาะ เมื่อหมู่โลหิตต่างกันมารวมกันจะเกิดปฏิกิริยาการแข็งตัวของโลหิต โลหิตจะไม่สามารถไหลเวียนได้ อาจจะมีอาการเบาตั้งแต่หมดสติจนหนักถึงเสียชีวิต” ฉินเหยี่ยนเย่ว์โบกมือ “ถ้าเจ้าเข้าใจก็รีบออกไปเสีย”

เป็นเพียงคำพูดไม่กี่คำ แต่ลู่ซิวกลับได้ยินแล้วรู้สึกตื่นเต้นมาก

ดวงตาของเขาเป็นประกาย “เป็นเช่นนี้นี่เอง เป็นเช่นนี้นี่เอง”

“พระนาง กระหม่อมกระจ่างแจ้งแล้ว จะกลับไปหาสกุลลู่ และบอกเรื่องนี้กับบรรพบุรุษ”

“บรรพบุรุษสกุลลู่?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์ขมวดคิ้ว

“พูดตามตรงไม่ปิดบัง บรรพบุรุษสกุลลู่ติดตามฮ่องเต้ผู้สถาปนาแคว้นเพื่อพิชิตใต้หล้า เขามีทักษะแพทย์ล้ำเลิศ ถึงเช่นนั้นเขาก็แก่แล้ว และเลิกถามไถ่เรื่องราวทางโลกมานานแล้ว ยามที่ข้าไปขอให้เขาออกจากเขามารับรอง แม้แต่หน้าเขา ข้าก็ไม่เคยได้เห็นเลย ต่อมาข้าขอให้เด็กรับใช้แจ้งข่าวเรื่องพระชายาเย็บเอ็นข้อมือให้ท่านอ๋อง บรรพบุรุษถึงได้เรียกข้าเข้าพบทันที…”

ลู่ซิวตระหนักได้ว่าตนพูดมากเกินไป จึงรีบยิ้มพลางพูด “สรุปก็คือถ้าบอกเรื่องนี้กับบรรพบุรุษ เขาจะเชื่อมั่นอย่างแน่นอนและจะออกจากเขามารับรอง”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์ไม่รู้ว่าลู่ซิวกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

บรรพบุรุษสกุลลู่ออกจากเขาเกี่ยวข้องกับหมู่โลหิตอย่างไร?

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาง?

“อาการของพระชายาไม่ร้ายแรงนัก เชิญพักผ่อนให้สบายเถิด” ลู่ซิวยืนขึ้นและกล่าวคำอำลา

เมื่อเขาเดินไปถึงประตู ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้อีกครั้ง

“ใช่สิ เมื่อครู่ตอนข้าอยู่ที่ประตู ข้าได้ยินเนื้อหาทั้งหมดที่ท่านทะเลาะกับท่านอ๋อง พระชายา ท่านเข้าใจท่านอ๋องผิดแล้ว” เขาพูดเสียงเบา