บทที่ 344

สีหน้าของอ๋องสามมืดมน

หลังจากวันมงคล เมื่อรู้ว่าเย่ว์ลู่ฟื้นจากความตายก็ตระหนกอกสั่นขวัญแขวน

หลังจากที่เย่ว์ลู่ฟื้นขึ้นมา เขาไม่มีโอกาสที่จะติดต่อกับนางอีกเลย ยิ่งไม่กล้าไปเยี่ยมนางด้วยซ้ำ ไม่สบายใจตลอดเวลา

อย่างไรก็ตาม ในพริบตาเดียวได้ผ่านไปหลายวันแล้ว เย่ว์ลู่ที่ฟื้นขึ้นมาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเขาเลย เขาคิดว่าเหตุการณ์นั้นจบลงแล้ว ก็รู้สึกโล่งใจ

ใครจะไปรู้จู่ ๆ เสด็จพ่อก็พระราชทานสมรสให้เขา ซ้ำยังให้เขาจำต้องแต่งงานกับเย่ว์ลู่เข้าเรือนในฐานะภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมาย

แต่เดิมเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันมงคล ครั้นคิดถึงว่าเย่ว์ลู่ต้องแต่งงานเข้ามา คิดถึงสายตาอันเย็นชาและน่าหวาดหวั่นของเสด็จพ่อ เขาก็รู้สึกจิตใจว้าวุ่นอย่างไม่หยุดหย่อน

“ท่านพูดมาสิเพคะ เหตุใดถึงไม่พูดล่ะ? หม่อมฉันทำไม่ดีที่ตรงไหนกันแน่? ทำไมจู่ ๆ ถึงแต่งงานกับนาง? ทำไมถึงแต่งงานเป็นภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมาย” ฉินเสวี่ยเย่ว์แทบจะแตกสลาย

เพื่อที่นางจะได้แต่งงานกับอ๋องสาม นางพยายามอย่างแรงกล้าที่จะทำลายการแต่งงานของเขากับฉินเหยี่ยนเย่ว์ ในที่สุดก็สมปรารถนาได้เป็นพระชายาเอก

ด้วยอำนาจของสกุลฉิน หากไม่ได้ทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แล้วตำแหน่งของนางในฐานะพระชายาเอกจะไม่มีทางถูกปลด และในอนาคตเมื่ออ๋องสามกลายเป็นองค์รัชทายาท และฮ่องเต้ นางก็จะเป็นพระชายารัชทายาท และฮองเฮาตามขั้นตอน

ทว่านี่เพิ่งแต่งงานกันเพียงเดือนเดียวเท่านั้น เขาก็กำลังจะแต่งงานกับภรรยาคู่ที่ชอบด้วยกฎหมายเข้าเรือน!

“ตงฟางลั่ว ตอนที่ท่านแต่งงานกับหม่อมฉัน ท่านพูดว่าอย่างไร? ท่านเคยบอกว่าจะรักหม่อมฉันอย่างดี ท่านเคยบอกว่าแม้ว่าท่านจะไม่มีทางเลือกอื่นเลยต้องแต่งงานกับสตรีอื่น หม่อมฉันก็จะยังเป็นพระชายาเอกของท่านตลอดไป แล้วตอนนี้หมายความว่าอย่างไรอีก?”

เมื่อนางเห็นว่าอ๋องสามนิ่งเงียบ ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ดึงทึ้งเขาอย่างบ้าคลั่ง “ท่านพูดมาสิเพคะ ท่านให้คำอธิบายแก่หม่อมฉันที”

เดิมที่อารมณ์ของอ๋องสามไม่ดีมาก แต่เมื่อถูกฉินเสวี่ยเย่ว์ทำให้หงุดหงิด ความอดทนก็มาถึงขีดจำกัดแล้ว

“เจ้าไปสงบสติอารมณ์เสียหน่อย” พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นและจากไปพร้อมกับใบหน้าทะมึน

“ท่านจะไปที่ใด? วันนี้ท่านต้องให้คำอธิบายกับหม่อมฉัน” ฉินเสวี่ยเย่ว์คว้าแขนเสื้อของเขาไว้