บทที่ 345

ทว่าความต่างทางพละกำลังระหว่างบุรุษสตรีนั้นมากเกินไป นางจึงไม่สามารถหลุดออกไปได้เลย

ชายตรงหน้ามีสีหน้าดุร้าย และไม่มีความตั้งใจที่จะละมือเลย

เรี่ยวแรงค่อย ๆ หมดลงทีละน้อย ดวงตาของนางก็พลิกกลับเป็นสีขาว ความขยาดกลัวต่อความตายครอบงำเต็มจิตใจ ร่างกายดิ้นรนไม่หยุดยั้งเองก็ห้อยลงอย่างแผ่วเบา

“ท่านอ๋อง ตรึกตรองให้ดี” เมื่อเห็นว่ามีคนกำลังจะตาย ก็มีคนผู้หนึ่งเดินออกมาจากมุมมืด “ถ้าพระชายาสิ้น ท่านก็จะไม่มีโอกาสเลยนะ”

กลิ่นอายสังหารในร่างอ๋องสามค่อย ๆ จางหายไป

เขาโยนฉินเสวี่ยเย่ว์ที่หมดสติลงบนพื้นเหมือนขยะ ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “ใครก็ได้ พาพระชายากลับไปพักผ่อนที่ห้องเสีย”

มีสาวใช้มาพาฉินเสวี่ยเย่ว์ออกไปทันที

อ๋องสามนั่งลงด้วยใบหน้าเหี้ยมโหด ในแววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต

“นายท่านฟ่าน ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี? ผู้หญิงคนนั้นจะแต่งงานเข้ามาแล้ว” เขาเอ่ยถามเสียงเยียบเย็น “พระราชโองการก็ออกแล้ว เรื่องนี้ไม่มีช่องว่างให้เจรจาแล้ว”

“ฮ่องเต้ว่าอย่างไร?” นายท่านฟ่านถาม

“เสด็จพ่อเพียงแค่ถามข้ายินดีจะแต่งงานกับเย่ว์ลู่หรือไม่” อ๋องสามแทบจะทุบกำปั้นลงบนที่วางแขนของเก้าอี้ “นอกจากตอบตกลงแล้ว ข้าไม่มีทางเลือกอื่นเลย”

เห็นได้ชัดว่าเสด็จพ่อทราบอยู่แล้ว ว่าคนที่มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับเย่ว์ลู่คือเขา

หากเขาปฏิเสธ รังแต่จะทำให้เสด็จพ่อกริ้ว ทำให้อ๋องหลูหยางโกรธเคือง และเมื่อถึงเวลานั้นก็จะยิ่งไร้หนทางยุติ

“เรื่องนี้มาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้เพียงปฏิบัติตามความปรารถนาของฮ่องเต้ แต่งงานกับองค์หญิงเย่ว์ลู่” นายท่านฟ่านกล่าวว่า “ฮ่องเต้ไม่ได้ลงโทษท่าน ซึ่งหมายความว่าเขาไม่มีหลักฐาน อ๋องหลูหยางเองก็กลัวที่จะทำลายชื่อเสียงขององค์หญิงเย่ว์ลู่เช่นกัน ภายใต้ความสิ้นหวังถึงจะเลือกได้เท่านี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือพวกเรานิ่งเฉยรอดูสถานการณ์ รอเรื่องนี้สงบลงค่อยวางแผน”

“ในใจขององค์หญิงเย่ว์ลู่แค้นเคืองมาก ท่านอ๋องอาจจะเสียเปรียบบ้าง แต่มองจากระยะยาวแล้ว นี่ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสียทีเดียว”

“ความหมายของนายท่านคือ...” อ๋องสามหรี่ตาลง