บทที่ 369

“ระวังด้วย” ตงฟางหลีประคองนางเอาไว้ “ในช่วงที่หิมะตกไม่มีใครมา ถนนบนภูเขาสูงชัน และลื่นมากด้วย”

“ขอบคุณ” นางรู้สึกตกใจจนอกสั่นขวัญแขวน

ทั้งสองคนเดินอย่างระมัดระวังเป็นเวลานาน ในที่สุดก็มาถึงวัดวั่นเฮ่อ

“ท่านอ๋องเจ็ด พระชายาอ๋องเจ็ด อากาศเลวร้ายเช่นนี้ พวกท่านลำบากมาตลอดทางแล้ว” นักพรตเต๋าผมขาว ใบหน้าเหมือนเด็กมาทักทายพวกเขา

“ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อ ไม่เจอกันนาน” ตงฟางหลีพยักหน้าเล็กน้อย

หลังปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อคาราวะอ๋องเจ็ด สายตาของเขาตกอยู่ที่ฉินเหยี่ยนเย่ว์ พินิจดูนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างมิอาจหยั่งรู้ได้ “อวิ๋นเฮ่อคารวะพระชายาอ๋องเจ็ด”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์จำปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อได้ราง ๆ

ในระหว่างการเผชิญหน้า ณ ห้องโถงใหญ่ ตงฟางหลีเคยกล่าวไว้ว่า ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อ ได้ฝันเป็นเวลาเจ็ดวันติดต่อกัน ฝันถึงการปรากฏตัวของลูกศิษย์นักพรตเต๋าเทียนหลิง

“ท่านอ๋อง พระชายาอ๋อง เชิญขอรับ” ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อ ผายมือเชิญ “หอตำราเปิดแล้วขอรับ”

“ท่านรู้หรือว่าพวกเรามาที่นี่ทำไม?” ฉินเหยี่ยนเย่ว์รู้สึกประหลาดใจ

“แน่นอน ท่านทั้งสองฝ่าฟันถนนที่หนาวเหน็บและอันตรายมาถึงที่นี่ ต้องมาเพื่อหอตำราอยู่แล้ว” ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าอวิ๋นเฮ่อ พาพวกเขาไปที่ตึกแห่งหนึ่ง

“ตำราในห้องนี้ ส่วนใหญ่เป็นบันทึกที่นักพรตเต๋าเทียนหลิงทิ้งไว้ พวกท่านสามารถอ่านได้ตามต้องการ”

ฉินเหยี่ยนเย่ว์หยิบสมุดบันทึกซึ่งทับถมกองหนาขึ้นมา แล้วเปิดดูทีละหน้า ๆ

บันทึกค่อนข้างสับสน

ด้านในส่วนใหญ่จะบันทึกถึงยาสมุนไพรที่มีเฉพาะในโลกนี้ สรรพคุณและสมุนไพรที่ใกล้เคียงกัน

อีกทั้งยังมีการรักษาบางอาการ