บทที่ 102

เทียนเฉวียนเห็นสองคนนี้ทำท่าเดียวกัน จู่ๆ ก็ค้นพบอย่างน่าประหลาด ที่จริงรูปลักษณ์ของพวกเขาคล้ายกันมาก ดูแล้วเหมือนเป็นพ่อลูกกันก็มิปาน

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นในสมองเทียนเฉวียน ก็ถูกเขาสลัดออกอย่างรวดเร็ว

เขากำลังคิดอะไรอยู่?

นายท่านไม่เคยใกล้ชิดผู้หญิง จะมีลูกชายที่โตขนาดนี้ได้อย่างไร?

เหตุใดเขาจึงผุดความคิดที่ไร้สาระเช่นนี้?

เซียวจิ่งอี้พบว่าอวิ๋นจิงมั่วมัวแต่ไล่ตามลูกเสือน้อย แม้แต่รองเท้าหลุดไปเมื่อไรก็ไม่รู้ เวลานี้สองเท้าเปลือยเปล่า

เขาอุ้มอวิ๋นจิงมั่วขึ้นมา

พลันก้มหน้าโดยไม่ตั้งใจ จู่ๆ เขาก็พบว่าเท้าซ้ายของอวิ๋นจิงมั่วมีหกนิ้ว

พริบตานั้นหัวใจเซียวจิ่งอี้สั่นสะท้าน เมื่ออาศัยแสงจันทร์ดูอย่างละเอียด มีหกนิ้วจริงๆ ด้วย

เขาจับเขาซ้ายของอวิ๋นจิงมั่ว นับทีละนิ้วหนึ่งรอบ มีหกนิ้วจริงๆ

อวิ๋นจิงมั่วกลับถูกการกระทำของเซียวจิ่งอี้ทำเอาจั๊กจี้ที่ฝ่าเท้า เริ่มหัวเราะคิกคักทันที

เซียวจิ่งอี้ถอนมือกลับ อุ้มเขาเดินกลับไป

เดินไปพลางกวาดมองอวิ๋นจิงมั่วอย่างละเอียด

เดินไปได้ครู่เดียว ก็มองเห็นสวี่ตงที่กำลังตามหาคนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ตอนที่อวิ๋นจิงมั่วฉี่ เพราะสวี่ตงง่วงนอนมาก จึงหลับตางีบรออยู่ที่ข้างๆ ครู่หนึ่ง

ใครจะรู้ว่าแค่เวลาไม่กี่อึดใจ พอเขาลืมตาขึ้น ก็พบว่าอวิ๋นจิงมั่วหายไปแล้ว

สวี่ตงตกใจจนขวัญหายทันที

คราวนี้เมื่อเห็นอวิ๋นจิงมั่ว สวี่ตงเดินเข้าไปอย่างเข่าอ่อน ทั้งโกรธทั้งนึกกลัว

“บรรพชนน้อยของข้า เจ้าเกือบทำให้ข้าหัวใจวายตายแล้ว!”

อวิ๋นจิงมั่วก็รู้ว่าตัวเองไม่ควรวิ่งออกไปคนเดียว เขายิ้มให้สวี่ตงอย่างร้อนตัว

“ท่านลุงสวี่ ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

สวี่ตงโบกมือ “เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”