บทที่ 103

ตำบลเล็กๆ ที่อยู่ทางเหนือของเขาเฟิ่งลั่วชื่อตำบลผิงเล่อ

เที่ยงของวันนี้ จู่ๆ ชาวบ้านของตำบลก็พบคนกลุ่มหนึ่งลงมาจากเขาเฟิ่งลั่ว

เสื้อผ้าของคนเหล่านี้ขาดรุ่งริ่ง สีหน้ากลับแดงชุ่มฉ่ำและกะปรี้กะเปร่า

เมื่อรู้ว่าทางใต้ของเขาเฟิ่งลั่วถูกน้ำท่วมเพราะฝายเจียงหลิงแตก คนเหล่านี้เดินข้ามเขาเฟิ่งลั่ว ลี้ภัยมาตลอดทาง ชาวบ้านในตำบลต่างก็ประหลาดใจมาก

เขาเฟิ่งลั่วมีเทือกเขาเยอะ และทอดยาวหลายร้อยลี้ ในภูเขายังมีสัตว์ดุร้ายมากมาย

คนในตำบลของพวกเขา ไม่เคยกล้าเข้าไปลึกนัก

ผู้ลี้ภัยเหล่านี้สามารถเดินออกมาจากในเขาลึกได้อย่างปลอดภัย ต้องพอมีความสามารถติดตัวแน่นอน

หลังจากเห็นหนังเสือที่อยู่นอกสัมภาระของคนเหล่านี้ คนในตำบลยิ่งมั่นใจเรื่องนี้แล้ว

อีกทั้งผู้ประสบภัยที่ลี้ภัยคนไหนไม่ใช่ผอมจนเห็นกระดูก แม้สภาพของคนเหล่านี้สะบักสะบอม แต่ท่าทางกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวา

จู่ๆ ก็มีคนกลุ่มใหญ่เช่นนี้มาโผล่ในตำบล กำนันที่ได้รับข่าวอย่างรวดเร็วก็รีบมาทันที

หัวหน้าหมู่บ้านโจวแสดงบทบาทของตัวเองในฐานะหัวหน้าหมู่บ้านทันที ทักทายกำนันครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็สอบถามข่าวเกี่ยวกับการช่วยเหลือผู้ประสบภัยของราชสำนัก

เนื่องจากที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของตำบลผิงเล่อ แม้ไม่ได้รับผลกระทบจากฝายเจียงหลิงแตก แต่ฝายเจียงหลิงแตกครั้งนี้ ทำให้เขตปกครองเจียงหนิงและอีกหลายเขตได้รับผลกระทบ โดยเฉพาะผู้ประสบภัยยิ่งมีเกือบหมื่นคน มีกระทบเป็นวงกว้าง ข่าวจึงได้แพร่กระจายไปทั่วเจียงโจวนานแล้ว

ราชสำนักก็ส่งคนมาแจกจ่ายข้าวต้ม และดูแลผู้ประสบภัยได้ทันเวลา ไม่ได้ปล่อยให้สถานการณ์เลวร้ายลง

กำนันของตำบลผิงเล่อเป็นคนมีน้ำใจ เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านโจวสอบถาม เขาก็บอกสิ่งที่ตัวเองรู้ทันที และแนะนำพวกเขาให้รีบไปลงทะเบียนกับที่ว่าการเขตปกครองเจียงหนิงโดยเร็ว เพื่อตั้งรกรากและแบ่งที่นาใหม่

หัวหน้าหมู่บ้านโจวชินกับการคบค้าสมาคม หลังจากคุยกันไม่กี่คำ ก็รู้แล้วว่ากำนันของตำบลผิงเล่อเป็นคนดี

หลังจากเขาขอบคุณกำนันอย่างจริงใจและพักผ่อนที่ตำบลผิงเล่อครู่หนึ่ง ก็พาชาวบ้านเดินทางไปยังเขตปกครองเจียงหนิงแล้ว

ทันทีที่อวิ๋นซานหูกับติงหมิงรุ่ยมาถึงตำบลผิงเล่อ ก็ซื้อรถม้าที่มีเพียงคันเดียวในตำบลด้วยราคาที่สูงมาก ชิงจากไปก่อนแล้ว

จากนั้นนายท่านหานก็เช่ารถลาคันหนึ่ง พาผู้ช่วยสองคนไปแล้ว

ก่อนไป นายท่านหานมอบป้ายไม้เล็กๆ ที่สั่งทำพิเศษชิ้นหนึ่งให้อวิ๋นฝูหลิง

“แม่นางอวิ๋น หลังจากตั้งรกรากที่เขตปกครองเจียงหนิงแล้ว ต้องมาหาข้าที่สำนักผิงอันนะ!”