บทที่ 111

แม้ว่าก่อนมา กำนันของตำบลผิงเล่อจะบอกว่าที่ว่าการเขตปกครองเจียงหนิงกำลังให้การช่วยเหลือผู้ประสบภัยจัดระเบียบที่อยู่อาศัย แต่จนกว่าเรื่องจะเข้าที่เข้าทาง ในใจของทุกคนก็ต่างยังเป็นกังวล

ในยามนี้เมื่อได้ยินเสียงตะโกนจากที่ว่าการ จึงรู้ว่าสามารถปักหลักอยู่ได้ ทำให้จิตใจของเหล่าชาวบ้านหมู่บ้านหลินซานผ่อนคลายลงบ้าง

หัวหน้าหมู่บ้านโจวนำคนไปเข้าแถวลงทะเบียน

หลังจากกู้อี่อันมาถึงที่ว่าการเขตปกครองเจียงหนิง ก็มิได้บอกลาและจากไป แต่มาเป็นเพื่อนพวกอวิ๋นฝูหลิงที่ไปลงทะเบียนเพื่อลงหลักปักฐาน

เดิมทีอยากเชิญให้อวิ๋นฝูหลิงเข้ามาที่จวนเพื่อช่วยเขาฟื้นฟูร่างกาย แต่หลังจากถูกปฏิเสธ ก็วางแผนจะจดจำว่าอวิ๋นฝูหลิงลงหลักปักฐานที่ใด ในอนาคตหากอยากเชิญนางมาดูอาการ จะได้สามารถไปหานางได้

เมื่อเห็นว่าพวกอวิ๋นฝูหลิงกำลังต่อแถวลงทะเบียน กู้อี่อันก็อ้างว่าจะไปพักด้านข้าง และฉวยโอกาสรีบใช้สายตาส่งสัญญาณให้ฉางโซ่วผู้เป็นคนรับใช้ของตน

ฉางโซ่วเข้าใจ จึงรีบเดินผ่านฝูงชนไปหาหัวหน้าเจ้าหน้าที่ ก่อนจะยื่นตั๋วเงินให้เขาสองใบ และกระซิบบอกบางสิ่ง

หัวหน้าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นเห็นตั๋วเงิน ก็ยิ้มไปถึงดวงตา และพยักหน้าหลายครั้งหลายครา

ไม่นานหลังจากนั้น ฉางโซ่วก็กลับมา และกระซิบบอกคุณชายของตน “คุณชาย จัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ หัวหน้าเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบเรื่องการจัดตั้งที่อยู่อาศัยให้ผู้ประสบภัยบอกว่า จะจัดสถานที่ดี ๆ ให้พวกแม่นางอวิ๋นขอรับ”

กู้อี่อันได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า

แม่นางอวิ๋นช่วยชีวิตเขาไว้ เขาจึงให้การช่วยเหลือเสียหน่อย นับเป็นการตอบแทนเล็กน้อย

ทันใดนั้นเองคาดไม่ถึงว่า เขาจะพลันเห็นนายท่านหางแห่งสำนักผิงอันตาลีตาเหลือก วิ่งมาทางพวกเขา

เมื่อเห็นอวิ๋นฝูหลิง นายท่านหางก็ดวงตาสว่างไสว “แม่นางอวิ๋น ในที่สุดเจ้าก็มา!”

กู้อี่อันร่างกายอ่อนแอ จึงต้องไปปรึกษาหมออยู่บ่อยครั้ง เป็นธรรมดาที่จะคุ้นเคยกับสำนักผิงอัน

คิดไม่ถึงว่าแม่นางอวิ๋นจะรู้จักกับนายท่านหางจากสำนักผิงอัน อีกทั้งดูจากท่าทางแล้ว ทั้งสองคนดูจะคุ้นเคยกันมากทีเดียว

อวิ๋นฝูหลิงได้เจอนายท่านหางอีกครา ก็มีความสุขมาก

“นายท่านหาง ได้พบกันอีกคราแล้ว!”

เพิ่งทักทายไปสองประโยค นายท่านหางก็ถามด้วยท่าทีร้อนรน “แม่นางอวิ๋น ข้ามีคนไข้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส จนใกล้จะสิ้นลมหายใจแล้ว อย่างไรก็ขอให้เจ้าไปช่วยรักษาทีเถอะ!”