บทที่ 112

นายท่านหางยังรอให้อวิ๋นฝูหลิงไปช่วยชีวิตคน จึงเร่งเร้าให้หัวหน้าเจ้าหน้าที่หวังลงทะเบียนให้อวิ๋นฝูหลิงและลูกก่อน

หัวหน้าเจ้าหน้าที่หวังผู้นั้นเมื่อได้ยินว่าชีวิตของคุณชายสกุลลู่อยู่ในอันตราย และอวิ๋นฝูหลิงก็เป็นหมอเทวดาที่นายท่านหางมาเชิญด้วยตัวเอง ก็รีบดำเนินการขั้นตอนของอวิ๋นฝูหลิงและลูกเสร็จอย่างรวดเร็ว

ทางด้านหัวหน้าหมู่บ้านโจวก็ได้ยินคำพูดของนายท่านหางเช่นกัน ดังนั้นเมื่ออวิ๋นฝูหลิงและลูกลงทะเบียนเสร็จแล้ว เขาจึงกล่าวว่า “แม่นางอวิ๋น เจ้าไปช่วยคนกับนายท่านหางก่อนเถอะ หลังจากพวกข้าลงทะเบียนเสร็จแล้ว จะไปหาเจ้าที่สำนักผิงอัน”

อวิ๋นฝูหลิงพยักหน้า ก่อนจะส่งอวิ๋นจิงมั่วให้ลูกพี่อู๋ดูแล

จากที่ได้ฟังจากนายท่านหาง คนเจ็บถูกส่งไปที่สำนักผิงอัน นางจะไปช่วยคน จึงไม่มีเวลาดูแลอวิ๋นจิงมั่ว

ในยามนี้เองนายท่านหางได้กล่าวว่า “ข้าจะให้อาฝูอยู่ที่นี่ หากมีอะไรต้องการให้ช่วย ก็ให้อาฝูไปส่งข่าวที่สำนักผิงอันได้”

อาฝูเคยเดินทางไปที่เขาเฟิ่งลั่วกับนายท่านหาง ดังนั้นทุกคนจากหมู่บ้านหลินซานจึงรู้จักเขา

หัวหน้าหมู่บ้านโจวกล่าวขอบคุณโดยพลัน

คราแรกที่พวกเขามาถึง เขตปกครองเจียงหนิงก็สับสนเป็นอย่างมาก หากได้อาฝูที่คุ้นเคยกับเขตปกครองเจียงหนิงมาอยู่ด้วย ก็จะได้ไม่รู้สึกกลัวมากนัก

ทางด้านอวิ๋นฝูหลิงยกกระเป๋าขึ้นสะพายหลัง และกล่าวกับนายท่านหางว่า “ไปกันเถอะเจ้าค่ะ!”

รถม้ามารออยู่ด้านข้างนานแล้ว ทันทีที่อวิ๋นฝูหลิงกับนายท่านหางขึ้นรถม้า คนขับรถม้าก็สะบัดแส้ เร่งรถม้าให้ไปที่สำนักผิงอัน

กู้อี่อันเห็นเช่นนั้น ก็รีบพาคนใช้กับองครักษ์ตามไปโดยพลัน

ที่ประตูสำนักผิงอันมีคนอยู่ไม่น้อย แทบจะล้อมรอบสำนักผิงอันเสียแน่นขนัดจนผ่านไปไม่ได้

โถงรับรองด้านหน้ามีเหล่าคนไข้ที่มาหาหมออยู่ ซึ่งในยามนี้กำลังยื่นคอมองไปทางสวนด้านหลัง

ในฝูงชนมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเป็นระยะๆ

“คนผู้นั้นที่ถูกส่งเข้ามาที่สำนักผิงอันคือคุณชายน้อยสกุลลู่หรือ?”