บทที่ 115

หมอหางและคนอื่น ๆ ก็ถูกคำว่าเปิดช่องท้องของอวิ๋นฝูหลิงทำให้ตกใจเช่นกัน

“ไม่ได้ เปิดช่องท้องอันตรายเกินไป!”

“แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยได้ยินว่าหากช่องท้องถูกเปิดแล้ว คนจะยังมีชีวิตอยู่ได้!”

“เหลวไหลสิ้นดี!”

“ใช่ ตั้งแต่โบราณ ก็ไม่เคยเห็นวิธีรักษาเช่นนี้มาก่อน!”

หมอทุกคนต่างก็พากันวิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งล้วนไม่สนับสนุนให้อวิ๋นฝูหลิงเปิดช่องท้อง

อวิ๋นฝูหลิงหันหลังไปมองพวกหมอซุน ก่อนจะถามเสียงเย็นชา “หากไม่เปิดช่องท้อง ทุกท่านมีวิธีอื่นที่จะช่วยคนได้หรือ?”

ทุกคนที่เดิมทีแย่งกันวิพากษ์วิจารณ์ ต่างเงียบลงโดยพลัน

อวิ๋นฝูหลิงไม่สนใจพวกเขาอีก และหันไปอธิบายให้ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ฟังอย่างมีความอดทน

“จากปริมาณเลือดของคนไข้ที่ไหลออกมาในยามนี้ หากไม่เปิดช่องท้อง เกรงว่าไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คนจะเสียเลือดจนสิ้นใจ”

“แม้การเปิดช่องท้องจะเป็นวิธีที่มีความเสี่ยงมาก แต่ยามนี้ก็มีแต่ต้องลองเสี่ยงดูเท่านั้น”

“จะผ่าหรือไม่ พวกท่านต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง!”

เดิมทีเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าลู่ได้ยินคำว่าเปิดช่องท้อง ก็รู้สึกต่อต้านโดยสัญชาตญาณ

แต่จากคำพูดที่อวิ๋นฝูหลิงโต้เถียงกับหมอทุกคน นางก็เข้าใจว่า เหล่าหมอฝีมือดีของเขตปกครองเจียงหนิงล้วนจนปัญญา และไม่สามารถช่วยชีวิตหลานชายของตนได้

มีเพียงอวิ๋นฝูหลิงเท่านั้น ที่เสนอให้ลองวิธีเปิดช่องท้อง

ยามนี้หากอยากช่วยชีวิตหลานชาย เกรงว่าคงทำได้เพียงเชื่อใจอวิ๋นฝูหลิง

แต่วิธีการผ่าเปิดช่องท้องเช่นนี้ ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทั้งยังไม่เคยพบเคยเห็น

หากท้องคนถูกผ่าเปิดออก จะยังมีชีวิตอยู่ได้จริงหรือ?

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ในยามนี้เองนายท่านหางก็ก้าวออกมาพูดว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ ข้าเคยเห็นมากับตาว่าหลังท้องคนถูกผ่าออก แม่นางอวิ๋นก็ใช้ด้ายเย็บปิดและช่วยชีวิตคนไว้ได้”