บทที่ 116

หมอหางเป็นลูกพี่ลูกน้องกับนายท่านหาง สองวันมานี้เขาได้ยินเรื่องหมอเทวดาหญิงคนหนึ่งมาจากญาติผู้พี่คนนี้ไม่น้อย จึงอดไม่ได้ที่จะเห็นใจอวิ๋นฝูหลิงอยู่หลายส่วน

สกุลลู่ไม่ใช่ตระกูลธรรมดา หากคุณชายน้อยลู่ตายจากการรักษาด้วยมือของนาง ผลลัพธ์ที่ตามมาหลังจากนี้ เกรงว่าอวิ๋นฝูหลิงคงทนรับไม่ไหว

ดังนั้นหมอหางจึงอดไม่ได้ที่จะแสดงความเห็นสักสองสามประโยค

อวิ๋นฝูหลิงรับรู้ได้ถึงน้ำใจของหมอเจิ้งและหมอหาง จึงเป็นธรรมดาที่จะตอบกลับอย่างจริงใจ

นางหันกลับมาแตะที่ท้องของคุณชายน้อยลู่ และพูดกับทั้งสองคนว่า “ก่อนหน้านี้ข้าใช้เข็มทองฝังเข็ม แต่ก็เป็นเพียงการห้ามเลือดชั่วคราวเท่านั้น หาใช่การห้ามเลือดได้โดยสมบูรณ์”

“ทั้งสองท่านสามารถมาดูที่ท้องของคนไข้ และจับชีพจรคนไข้อีกครั้งได้ และจะรู้ว่าสิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง”

“การเปิดช่องท้องเป็นวิธีเดียวในยามนี้!”

หมอเจิ้งและหมอหางเดินไปดูท้องของคุณชายน้อยลู่ตามคำพูดของนาง ทั้งยังจับชีพจรของเขา และได้รู้ว่าสิ่งที่อวิ๋นฝูหลิงกล่าวนั้นถูกต้อง

ในยามนั้นเอง นายท่านหางก็เดินนำหวังเอ้อร์เหอมาพอดี

“ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ คนผู้นี้คือหวังเอ้อร์เหอที่ข้าบอก”

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่มองบุรุษชาวนาผู้ดูซื่อตรงครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับสาวใช้ด้านข้าง “ให้เขาสองก้อนเงิน เพื่อให้พวกเราได้ดูรอยแผลเป็นบนท้องของเขา”

สาวใช้รีบหยิบก้อนเงินสองก้อนและห้าตำลึงไปให้หวังเอ้อร์เหอทันที

หวังเอ้อร์เหอรู้ว่ามีผู้สูงศักดิ์อยากดูแผลเป็นบนท้องของเขา หลังจากนั้นก็จะได้รับเงินรางวัล ก็ตามนายท่านหางมาอย่างยินดีทันที

คาดไม่ถึงว่าเพิ่งมาก้อนเงินก็มาอยู่ในมือ ทั้งยังมีมากถึงสิบตำลึงด้วย

เขาเก็บเงิน ก่อนจะเปิดชายเสื้อโดยพลัน เผยให้เห็นรอยแผลเป็นบนท้อง

รอยแผลเป็นนั้นยาวจากสะดือขึ้นไป เกือบสี่ห้านิ้ว ราวกับตะขาบตัวหนึ่งนอนอยู่บนท้อง

ท่านหมอเจิ้งและคนอื่น ๆ อดไม่ได้ที่จะเข้าไปดูใกล้ ๆ ทั้งยังมีคนแตะที่แผลเป็นบนท้องของหวังเอ้อร์เหอด้วย