บทที่ 124

อวิ๋นฝูหลิงไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใด นางฟังอีกฝ่ายเงียบ ๆ

ผ่านไปครู่ใหญ่ อวิ๋นฝูหลิงถึงได้กล่าวออกมา

“ข้าจำท่านไม่ได้แล้ว ท่านคือใครหรือ?”

“หลังจากที่ฝางมามาช่วยชีวิตข้าออกมาจากกองเพลิงได้ เพราะได้รับบาดเจ็บหนัก ความทรงจำบางอย่างของข้าเลยขาด ๆ หาย ๆ ไม่ชัดเจน”

แม้ว่าอวิ๋นฝูหลิงจะฟื้นฟูความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมได้มาเป็นส่วนใหญ่แล้ว ทว่ายังมีความทรงจำบางอย่างที่ยังคงเลือนรางไม่ชัดเจน

และใจคนนั้นเปลี่ยนง่าย

แม้ว่าคนตรงหน้านางจะให้ความรู้สึกคุ้นเคย แต่ในใจของนางก็ยังไม่ละความระแวดระวัง

บุรุษชุดเทาถึงกับชะงักงัน จากนั้นก็ร้องห่มร้องไห้ออกมายกใหญ่

มิน่าสายตาของคุณหนูใหญ่ยามที่มองเขาถึงได้ดูไม่คุ้นเคยขนาดนั้น ที่แท้ก็สูญเสียความทรงจำนี่เอง

หลายปีมานี้ คุณหนูใหญ่ต้องอยู่ข้างนอกและได้รับความทุกข์ตรมมากเป็นแน่

“คุณหนูใหญ่ ข้าน้อยชื่อหลิงโหยวขอรับ”

“แต่เดิมข้าน้อยถูกท่านโหวผู้เฒ่าเลือกมาจากชนบท ให้มาเป็นผู้ติดตามของท่านโหวขอรับ”

“ข้าน้อยโชคดีนัก ได้เล่าเรียนตำราและวิชาแพทย์กับท่านโหว”

“ต่อมาได้รับความไว้วางใจจากนายท่านเหมิงโหว ให้คอยช่วยท่านโหวดูแลจัดการสำนักช่วยชีพขอรับ”

......

จากคำบอกเล่าของหลิงโหยว พอนำมาผูกเข้ากับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล้ว อวิ๋นฝูหลิงก็เรียบเรียงออกมาได้เป็นเรื่องราวของการฮุบสมบัติฉบับโบราณ

ก่อนจะถึงวันนี้ อวิ๋นฝูหลิงไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่า ผู้อาวุโสอวิ๋นและจี้ชุนโหวผู้เฒ่าที่นางเคยได้ยินจากปากของนายท่านหางนั้นจะเป็นถึงปู่ทวดของร่างนี้

ท่านโหวผู้เฒ่าติดตามองค์ไท่จูสู้ศึกไปทั่วทั้งเหนือใต้ด้วยฐานะหมอทหาร จนได้รับความไว้วางใจจากองค์ไท่จูเป็นอย่างมาก

หลังจากก่อตั้งราชวงศ์ฉีขึ้นใหม่ ก็ได้รับแต่งตั้งเป็นจี้ชุนโหวเพราะได้สร้างคุณงามความดีไว้

ท่านโหวผู้เฒ่านั้นมีทายาทน้อยนัก มีเพียงช่วงปีสุดท้ายของชีวิตที่เขาได้มีบุตรสาวเพียงหนึ่งนาง เขาจึงรักใคร่ราวกับไข่มุกเลอค่า