บทที่ 125

ความทะเยอทะยานและความโฉดชั่วของบัณฑิตผู้นั้น เผยโฉมออกมาจนหมดเปลือก

บุตรสาวของท่านโหวผู้เฒ่ามีนิสัยอ่อนแอ ทว่าซื่อจื่อน้อยนั้นถูกเลี้ยงดูภายใต้เงาของท่านโหวผู้เฒ่ามาตั้งแต่เด็ก จึงฉลาดเฉลียวไม่เป็นรองใคร จะบีบบังคับเขาก็ไม่ง่ายนัก

อีกทั้งเส้นสายและสินทรัพย์ของท่านโหวผู้เฒ่าทั้งหมดทั้งมวลล้วนอยู่ในมือของซื่อจื่อน้อย

บัณฑิตผู้นั้นอาศัยว่าตนเองเป็นบิดาผู้ให้กำเนิด คิดอยากเป็นเจ้านายของจวนจี้ชุนโหว เช่นนี้ช่างเป็นความคิดเพ้อเจ้อไร้สาระเหลือเกิน

ในมือของซื่อจื่อน้อยมีทั้งคนทั้งเงินทอง จึงบีบคั้นบัณฑิตผู้นั้นและบุตรนอกจวนไว้ ทั้งยังเอาชีวิตของบุตรนอกจวนมาบังคับขู่เข็ญ ให้บัณฑิตผู้นั้นทำตนเป็นนายท่านผู้เฒ่าของเขาไปอย่างเงียบ ๆ อย่าได้ริอ่านไร้สาระกับของที่ไม่ใช้ของตน

เมื่อท่านโหวผู้เฒ่าจากไป ซื่อจื่อก็สืบช่วงต่อบรรดาศักดิ์ พระราชโองการแต่งตั้งจี้ชุนโหวคนใหม่ประกาศลงมาอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนักบัณฑิตนั้นก็ทำตัวสงบเสงี่ยมประพฤติตนดีภายใต้การกดดันของจี้ชุนโหวคนใหม่

ส่วนบุตรสาวของท่านโหวผู้เฒ่านั้นก็ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง เพราะเรื่องที่สามีไปร่วมคลุกคลีกับสตรีอื่น ทั้งยังให้กำเนิดบุตรนอกจวน

ด้วยคำพูดจาหวานเชื่อมของบัณฑิตผู้นั้น แม้นางจะไม่ยินยอมให้จดชื่อบุตรนอกจวนผู้นั้นไว้ใต้ชื่อของนาง ทว่าเป็นเพราะนางเป็นคนใจอ่อน ถึงได้ให้บุตรนอกจวนผู้นั้นอยู่ในจวนโหวต่อไป

เลือกเรือนเล็ก ๆ อันห่างไกลหลังหนึ่งให้เขาได้อยู่อาศัย

ทว่าจี้ชุนโหวนั้นคิดว่าจะอย่างไรแล้วก็เป็นพี่น้องที่เกิดจากบิดาคนเดียวกัน ขอแค่เขาอยู่อย่างสงบเสงี่ยมก็ให้ข้าวเขาสักมื้อก็เพียงพอแล้ว

บุตรนอกจวนผู้นั้นประพฤติตัวดี และอยู่อย่างสงบเสงี่ยมมาโดยตลอด

ภายหลัง บุตรสาวของท่านโหวผู้เฒ่ากับบัณฑิตผู้นั้นไปจุดธูปเทียนไหว้พระที่วัด แต่เพราะหลังหยาดฝนแล้วภูเขาจะลื่นจึงกลิ้งตกภูเขาไป ทั้งคู่จึงสิ้นชีพไปอย่างไม่คาดฝัน

ภายหลังจากนั้น ยามที่จี้ชุนโหวและภรรยาได้ติดตามฝ่าบาทออกไปล่าสัตว์ช่วงสารทฤดู ก็เจอกับนักฆ่าเข้า พวกเขาจึงต้องสิ้นลมไปเพราะเข้าช่วยชีวิตของฝ่าบาท

เหลือไว้เพียงอวิ๋นฝูหลิง บุตรสาววัยเจ็ดขวบ

เพียงชั่วพริบตา จวนจี้ชุนโหวก็หลงเหลือเพียงเจ้านายตัวน้อยหนึ่งนาง

บุตรนอกจวนผู้ทำตัวสงบเสงี่ยมมานานหลายปีก็เริ่มแยกเขี้ยวเล็บ

บุตรนอกจวนผู้นี้ ก็คือนายท่านรองอวิ๋น ผู้เป็นเจ้านายของจวนจี้ชุนโหวในยามนี้