เผยซ่างกวนไอ้ลูกหมา

เสิ่นชิงเวยลักลอบออกจากโรงเตี้ยมไปที่บ่อนพนันหลังโรงรับจำนำ ก่อนจะเอาเสื้อที่ชุบน้ำมันเตรียมไว้ ค่อยๆจุดไฟทีละจุดไฟเริ่มลามนักพนันและคนงานรีบวิ่งดับไป เสิ่นชิงเวยคว้าตั๋วเงินมาได้อีกยี่สิบกว่าใบ รีบกลับไปยังโรงเตี้ยม ปลุกน้องๆให้ตื่นเพราะไปกำลังลามไปทั่วบ่อนและโรงรับจำนำ

ผู้คนแตกตื่นเสิ่นชิงเวยซ่อนตั๋วเงินทั้งหมดไว้ในรองเท้าที่ ร่างนี้เป็นคนตัวเล็กเมื่อสวมรองเท้าจึงทำให้สูงขึ้น คนจึงเชื่อว่านางเป็นบุรุษ ยามเฉินเจ้าหน้าที่ตรวจค้นทุกห้องเพื่อหาขโมยมีข้าวของถูกขโมยออกมาจากโรงรับจำนำกับบ่อนพนันมากมาย

ค้นจนมาถึงห้องของนางเสิ่นชิงเวยแสร้งไอรุนแรง เลือดที่นางลงทุนกรีดฝ่ามือตนเอง ทำให้เจ้าหน้าที่ไม่กล้าเข้ามา เสิ่นชิงเวยเอามือปิดปากพร้อมไอรุนแรง

"แค่กๆๆ ท่านเจ้าหน้าที่ เชิญขอรับ"

"เจ้าเป็นอะไร แล้วน้องชายเจ้าสองคนนี้ด้วยป่วยเช่นกันหรือเปล่า"

"แค่กๆๆ เดิมข้าจะเข้าสอบ แต่เพราะป่วยร้ายแรง แค่กๆๆ ทางสำนักบัณฑิตจึงไล่กลับ เกรงว่าข้าจะแพร่เชื้อสู่ผู้อื่นขอรับ แค่กๆๆๆ"

มือปราบละเว้นห้องของพวกนางไม่ตรวจค้นเพราะเกรงกลัว เห็นนางไอจนเลือดยิ่งปอดแหกหนักกว่าเดิม เมื่อทุกคนไปแล้ว สามพี่น้องก็ประคองพี่สาวในชุดบัณฑิต ลงมายังข้างล่าง ผู้คนที่เห็นต่างหลีกไปไกล เถ้าแก่ร้านรีบไล่พวกเขา

เมื่อทั้งสามคนมาถึงร้านค้าสัตว์ เสิ่นชิงเวยจ่ายเงินส่วนที่เหลือ พาน้องๆขึ้นรถม้า ให้คนงานขับไปส่งจนพ้นประตูเมือง เมื่อมาถึงได้สามลี้จึงบังคับม้าต่อ ให้สินน้ำใจแก่คนงานห้าตำลึง เขาคำนับขอบคุณทันที แต่แค่แปลกใจอยู่ๆคนขี้โรคก็กระโดดขึ้นขับรถม้าโดยที่ดูไม่เหมือนคนป่วยสักนิด

เสิ่นชิงเวยแอบถามหาข้อมูลมาแล้วตงหนิงไม่ติดชายแดนนางกลัวเจอเขาต้องให้ห่างชายแดนรและเมืองหลวงมากที่สุดสามารถค้าขายได้พอควร ที่สำคัญห่างจากเมืองหลวงสองพันลี้ เมื่อคืนตอนน้องๆหลับนางนั่งนับตั๋วเงินที่ปล้นมาได้ ปรากฏว่านางได้มาถึงสามแสนตำลึง เอาล่ะได้เวลาตั้งรกรากเสียที

แต่ที่นางกังวลก็มาจนได้ด้วยเรียนวิชาแพทย์มาตอนเป็นสายลับ นางตรวจเจอชีพจรตั้งครรภ์ ไอ้แม่ทัพบ้านั่นน้ำยาแรงเป็นบ้า ทีเดียวท้องเลย ไม่ใช่ทีเดียวสิ ขย่มเจ๊ทั้งคืนเลยเฮ้อ ต้องมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวนี่นะ "เผยซ่างกวนไอ้ลูกหมา"

หนึ่งเดือนต่อมาทั้งสามก็มาถึงเมืองตงหนิง มันคงไม่ช้าเช่นนี้หากว่าเสิ่นชิงเวยไม่แพ้ท้องมาตลอดทาง นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้นางน่าจะตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว คงต้องบอกน้องๆเรื่องนี้ ไม่เช่นนั้นถึงวันที่ท้องโตน้องๆจะสงสัยและอาจมีคำถามมากมาย รถม้าวิ่งมาถึงหน้าประตูเมืองตงหนิง ทหารยามเห็นคนแปลกหน้าจึงให้หยุดแล้วถามไถ่

"พวกเจ้าเป็นใครมากจากไหน และจะไปที่ใดกัน"

เสิ่นชิงเวยหยิบป้ายฐานะออกมาให้พวกเขาดู นางหาตลาดมือที่สามารถเปลี่ยนป้ายจากคนเมืองหลวงเป็นคนเมืองเป่าซานได้แนบเนียน คนพวกนี้แค่ทหารยาม หากอยากเข้าเมืองก็แค่ควักป้ายฐานะออกมาพวกเขาก็ยอมปล่อย

มีแค่พวกลักลอบที่หวาดกลัวเจ้าหน้าที่ จะให้เห็นป้ายอันจริงไม่ได้ มิเช่นนั้นหากมีคนมาตามหาคนที่มาจากเมืองหลวงพวกนางจะถูกพบเจอได้ง่าย โดยเฉพาะไอ้ผู้ชายใจแคบเฮงซวยเผยซ่างกวนคนนั้น