การเดินทางที่ยากลำบาก2

ฝนตกลงมาสามวันทำให้ติดอยู่ที่นั่น หลังจากฝนหยุดก็พากันเดินทางต่อ ครึ่งเดือนต่อมาก็ออกจากป่ามาถึงหมู่บ้านริมน้ำ เสิ่นชิงเวยพาน้องๆไปหาที่พัก เดินทางมาอีกครึ่งเดือนก็ถึงเมืองเหอ

เมื่อหาโรงเตี้ยมได้พอเข้าที่พักก็สั่งอาหารกับน้ำอุ่นให้น้องๆได้อาบน้ำ ระหว่างทางแวะหมู่บ้านที่ผ่านทางขอซื้อเสื้อผ้ากับชาวบ้าน ตอนนี้เสิ่นชิงเวยกับน้องๆจึงเหมือนชาวบ้านมาจับจ่ายข้าวของเพราะใกล้เทศกาลปีใหม่แล้ว

"อยู่ในนี้นะ พี่จะไปดูว่ามีรถม้ารับจ้างหรือไม่ ที่นี่อยู่ไกลจากเมืองหลวงน่าจะห้าร้อยลี้แล้ว ถ้าเราจ้างรถม้าไปที่เมืองเป่าซานน่าจะไม่เกินสิบวันก็ถึง แต่ถ้าเป็นเกวียนวัวคงจะนาน"

เด็กๆพยักหน้า เสิ่นชิงเวยไม่อยากเอาน้องๆมาเสี่ยง การเช่ารถม้ามีแต่ผู้หญิงกับเด็กคนเราใช่ว่าจะซื่อสัตย์ต่ออาชีพ ตัดสินใจไปร้านมืดนำป้ายหยกออกมาก่อนจะเดินเข้าไป

"คุณชายท่านนี้มีทราบว่าต้องการให้ข้าน้อยรับใช้อันใดหรือขอรับ"

"เอ่อ เถ้าแก่เบาๆหน่อย คือว่าเจ้านายของข้าบังเอิญเสียในบ่อนพนันไปพอควรจึงอยากถอนทุนคืน ไม่ทราบว่าท่านรับจำนำหรือไม่"

"จำนำแล้วจะมาไถ่คืนหรือไม่"

"ต้องไถ่คืนสิ แต่ท่านอย่ากล่าวดังไปนะขอรับ หยกห้อยเอวนี่ราคาสูงนักว่ากันว่าราคาเกือบห้าหมื่นตำลึง แต่ท่านชายของข้าต้องการเงินไปต่อทุนระหว่างรอคนของเขานำเงินมาส่ง"

เสิ่นชิงเวยนำหยกที่ได้จากการปลดออกจากเอวของจ้าวเหวินมาส่งให้ คนรับทำสีหนาลังเล คนตรงหน้าแต่งตัวคล้ายบ่าวจวนขุนนาง หยกนี่เจ้าหมอนี่ไม่มีทางโกหกแน่นอน แต่ว่าเงินเยอะต้องตามเถ้าแก่หรือไม่ ก่อนที่เสียงของเสิ่นชิงเวยจะดังขึ้น

"เถ้าแก่ หยกนี่จำนำเพียงหนึ่งหมื่นสองพันตำลึงเท่านั้นขอรับ ไม่มากมายแต่อย่างใด ไม่นานก็มาไถ่คืนแล้ว หากท่านไม่รับก็ส่งคืนเถอะขอรับ ข้าจะลองไปร้านอื่น หากท่านชายถามข้าจะได้บอกถูกว่าร้านท่านเงินไม่พอ"

"เพ้ย อะไรคือเงินไม่พอ นี่เจ้าอ้วนพูดจาดูถูกข้าหรือ อาลิ่วเอาหยกมาดูสิ"

เสิ่นชิงเวยยิ้มหวาน นางยัดเสื้อผ้ากว่าสิบตัวดูแล้วเหมือนคนน้ำหนักแปดสิบเก้าสิบโล ตาแก่นี่ถึงเรียกนางว่าเจ้าอ้วน

"หึดูถูกจริงๆ นี่หยกจักพรรดิ ได้ข้าให้เจ้าสามหมื่นตำลึง หากภายในเย็นนี้ไม่มาไถ่ถอนข้าไม่คืน ท่านชายของเจ้าตกลงไหม เจ้าไม่รู้หรือเบื้องหลังโรงรับจำนำพระจันทร์มืดเป็นของผู้ใด"

"ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ขอรับ เถ้าแก่สั่งสอนถูกต้องแล้ว สามหมื่นต้องมาไถ่ก่อนตะวันตกดิน มิเช่นนั้นหยกนี่ถือเป็นของโรงรับจำนำ ข้าน้อยทราบแล้วขอรับ"

เมื่อตกลงกันได้ ทางร้านก็ออกตั๋วเงินให้เสิ่นชิงเวยสามหมื่นตำลึง นางขายปิ่นของตนกับกำไลได้มาอีกยี่สิบตำลึง

คุณหนูหลิวกระจอกเสียกว่าแม่บ้านจวนเผยอีก ปิ่นของนางราคาถูกกว่าปิ่นยายเฒ่าฝางอีก จากนั้นก็เดินออกมาจากทางโรงรับจำนำ มีคนสะกดรอยตามนาง ดูท่านจะมาเอาสัญญากับตั๋วคืน ไม่เสียเงินแถมยังได้ของ สารเลวจริงๆ นี่ใครกันจะลองของกับแม่หรือ