หรือว่ามีคนคิดถึงเจ้ากันท่านแม่ทัพ

ศาลาว่าการตำบลหยางไหว

"ใต้เท้าเจ้าคะ ข้าอยากได้ทะเบียนบ้านเจ้าค่ะ พอดีข้ากับน้องย้ายมาจากเป่าซาน สามีตายในสนามรบแม่สามีรังเกียจ มิหนำซ้ำสามีมาจากไปตอนที่ข้ากำลังตั้งครรภ์ ข้าไร้ซึ่งทางไปได้แต่หอบลูกในท้องมาอาศัยที่นี่ เห็นเขาบอกกันว่านายอำเภอกู้เป็นคนมีจิตใจเมตากรุณายิ่งนัก มิทราบว่าท่านใช่ใต้เท้ากู้หรือไม่เจ้าคะ"

เสิ่นชิงเวยรู้ฐานะของเขาจากป้ายห้อยเอว แต่นางเพียงแค่ทำเป็นไม่รู้จึงยกยอเขาอีกสักหน่อยเท่านั้น กู้เหยียนยิ้มแก้มปริ อืมก็เขาน่ะสิจะใครล่ะ นานๆจะมีคนตาถึงเห็นว่าเขาเป็นคนจิตใจงดงามสักที

ชาวบ้านเห็นเขาต้องหลีกให้ไกล เพราะพวกเขาไม่ยอมจ่ายภาษี พอเขาทวงก็ร้องไห้ฟูมฟายราชสำนักเล่นงานหมายหัวเขามาแล้ว หากเขายังใจดีอยู่หมวกขุนนางก็ไม่อาจรักษาได้แล้ว แต่ว่าอย่างไรเล่า ผลผลิตชาวบ้านก็ใช่จะดีนัก จากนั้นเขาหันมาสนใจสตรีรู้ความตรงหน้าก่อนจะเอ่ย

"อืม เพิ่งย้ายมาหรือแจ้งชื่อเสียงมาเถอะข้าจะจัดการเรื่องทะเบียนบ้านให้ ว่าแต่เจ้ามีที่อยู่แล้วหรือ"

"ใต้เท้า อย่าว่าข้าเอ่อใช้งานท่านเลย ข้าเป็นสตรีมีน้องยังเล็กท่านช่วยดูที่หมู่บ้านให้หน่อยได้ไหมเจ้าคะ ว่ามีบ้านหลังไหนที่ไม่ต้องซ่อมแซมมากนัก ข้ายังพอเหลือไม่กี่ตำตำลึง แต่น่าจะจ่ายค่าซ่อมบ้านกับซื้อบ้านน่าจะพอได้อยู่ อยากเหลือเงินไว้ใช้จ่ายยามคลอดบุตร ตอนท้องคงหารับจ้างไม่ได้ เงินขาดมือยิ่งลำบากข้ามีสามปากที่ต้องเลี้ยงดู ฮึก ๆๆ"

เสิ่นชิงเวยเค้นน้ำตาทองคำของนางออกมา มันยากมากแต่สุดท้ายก็ได้มาสามแหมะพอให้คนสงสาร เงินสามแสนตำลึงนางจะใช้ให้ดีเชียวล่ะ กู้เหยียนถูกชะตากับแม่นางน้อยตรงหน้าหากกู้ซีฮวนหลานชายจะมีภรรยาก็อยากให้ได้ภรรยาเช่นนี้ หรือว่าเมื่อกี้บอกว่าสามีตายในสนามรบถ้าเช่นนั้นนางไม่มีสามีนี่นา

หลานชายเขาจะสามสิบแล้วเป็นหม้ายแล้วอย่างไรให้ไอ้เด็กบ้านั่นมีเมียสักทีเถอะ สัมพันธ์นี้ต้องสานยาวๆเสียแล้ว จะมีหลานสะใภ้หรือไม่เขาต้องเริ่มก่อน จากนั้นจึงรับปากแล้วบอกว่าพรุ่งนี้ยามซื่อจะเข้าไปในหมู่บ้านด้วยกัน เสิ่นชิงเวยกล่าวขอบคุณเขาตยๆนี้มีน้ำใจแม่ตำแหน่งไม่ใหญ่แต่ใจกว้างพอควร

เสิ่นชิงเวยไปโรงหมอเพื่อตรวจความแม่นยำ ปรากฎว่านางตั้งครรภ์จริงๆ หมอจ่ายยาบำรุงครรภ์มาให้ เสิ่นชิงเวยจ่ายค่ายาแล้วเดินกลับโรงเตี้ยม เท้าหนักอึ้ง สามแสนตำลึงจะพอเลี้ยงน้องเลี้ยงลูกหรือไม่ เดิมทีเป็นสายลับบางครั้งก็เป็นมีดให้คนอื่นใช้งาน

อาชีพที่ไม่ต้องเอาชีวิตผู้ใดเช่นโลกก่อนคงต้องหา สองเดือนมานี้อาหารการกินผ่านมากว่าหกเมือง รับรู้แล้วว่าเป็นเช่นไร อยากกินหลายๆอย่างเพราะแพ้ท้อง แต่ชาวบ้านกับไม่มีใครรู้จัก งั้นเอาอาชีพหาของดีในป่ามาขายเถอะ

"เด็กๆพี่กลับมาแล้ว"

ประตูห้องเปิดออกมาทันทีที่เสียงพี่สาวดังมา เสิ่นชิงชิวหลับไปแล้วน่าจะมีไข้ น้องชายไม่ค่อยแข็งแรง นี่เป็นสาเหตุอีกอย่างที่นางต้องหาเงินหนักจนต้องไปรับจ้างที่จวนเผย เดิมแค่ค่ายาท่านพ่อก็ทำงานจนถึงยามเซิน แต่ค่ายาน้องชายด้วยทำให้ต้องอยู่เย็นกว่าเดิมจนเกิดเรื่องในที่สุด น่าสงสารเจ้าของร่างจริงๆ

"น้องเล็กหลับแล้วหรือ"

"เจ้าค่ะมีไข้เล็กน้อย ข้าเช็ดตัวให้ตามที่ท่านบอกแล้ว พี่ใหญ่ได้เรื่องไหมเจ้าคะ"