ลงหลักปักฐานสักที

ยามซื่อสามพี่น้องพากันมาถึงที่จวนของนายอำเภอเรียบร้อยแล้ว พวกนางกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้วได้แต่นั่งรอจนกระทั่งกู้เหยียนเดินออกมา เห็นเป็นเสิ่ยชิงเวยนั่งรออยู่มีเด้กสาวอายุไม่น่าจะเกินสิบเอ็ดสิบสองกับเด็กผู้ชายประมาณเก้าขวบสิบขวบนั่งอยู่ข้างๆ เสิ่นชิงเวยลุกคำนับเขาทันที ในมือเด็กทั้งสามีเพียงห่อผ้าคนละห่อ

"อืม ไปกันเถอะ หมู่บ้านที่เจ้าจะไปอยู่นั้นเงียบสงบผู้คนจิตใจดีข้าให้คนไปคุยกับผู้นำหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว เขาว่ามีหลังหนึ่งที่ไม่ต้องซ่อมแซมเข้าอยู่ได้เลยเป็นบ้านอิฐมุงกระเบื้องอย่างดี ราคาสามสิบตำลึงประมาณเจ็ดหมู่ไม่แพงเพราะติดตีนเขา"

"ห่างไกลจากหมู่บ้านเกือบสามลี้ ส่วนอีกหลังราคาประมาแปดสิบตำลึงอยู่ในหมู่บ้าน เจ้ากำลังตั้งครรภ์แม่นางเสิ่นหากเจ้ามีเงินไม่พอสามรถหยิบยืมทางการได้ มีเงินให้ชาวบ้านไดกู้ไปใช้จ่ายก่อนแล้วส่งคืนทีหลังดอกเบี้ยไม่แพงมากนัก"

"มีเรื่องดีๆเช่นนี้ด้วยหรือเจ้าคะ คนที่คิดวิธีนี้เก่งยิ่งนักนอกจากจะช่วยชาวบ้านให้ไม่ลำบากยังไม่ให้ต้องขายบุตรหลานให้เศรษฐีหรือจวนขุนนางอีกด้วย"

"อืมจะว่าเก่งก็เก่งจริงๆนั่นแหละ แม่ทัพเผยเป็นแม่ทัพที่ทั้งบู๊ทั้งบุ๋นในคนเดียวกัน"

เสิ่นชิงเวยเซ็งทันที ไอ้บ้านี่อีกแล้วอิทธิพลข้ามน้ำข้ามฟ้าเหลือเกินนะ มาแต่ชื่อเล่าอย่าเอาตัวเองเสนอหน้ามาเชียว จากนั้นนางก็นั่งคุยไปพลาง นางนั่งรถม้าของกู้เหยียน ส่วนรถม้าตนเองคนของกู้เหยียนเป็นคนขับให้ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหมู่บ้านหยางไหว

รถม้าทางการตรงไปยังบ้านของผู้นำหมู่บ้าน หยางลิ่วผู้นำหมู่บ้านมาต้อนรับเขาด้วยตนเอง เนื่องจากมีคนมาแจ้งแล้วว่าหลานสาวของใต้เท้าจะมาปักหลักอยู่ที่นี่ กู้เหยียนไม่อยากให้นางลำบากใจ

การที่สตรีตั้งครรภ์ไร้สามีมิหนำซ้ำเป็นหม้ายสามีตายถือเป็นดวงอัปมงคลเขาจึงต้องให้นางอยู่ในฐานะหลานสาวห่างๆของเขา กันผู้คนรังแก แต่กู้เหยียนไม่รู้เลยว่าในอนาตอันใกล้ขนาดท้องแก่นางยังกระทืบคนปางตายก่อนคลอดลูกแค่เพียงหนึ่งวัน

"ใต้เท้าขอรับ ข้าน้อยหยางลิ่วเป็นหลี่เจิ้งของที่นี่ขอรับ"

"อืม ข้าพาหลานสาวมาตั้งรกรากที่นี่น่ะ พอดีสามีของนางจากไปในสนามรบพี่สาวข้าเห็นว่าหากให้นางอยู่ที่เป่าซานอาจมีผลต่อเด็กในครรภ์ เพราะวันๆนางเอาแต่คร่ำครวญถึงสามี"

เสิ่นชิงเวยแอบขอบคุณผู้ชายตรงหน้าในใจ เขารู้ดีว่าการเป็นหม้ายสามีตายต่อให้เกิดและโตที่นี่ก็ยังลำบากในการใช้ชีวิต นับประสาอะไรกับนางที่มาจากต่างถิ่น เขาจึงยกให้นางเป็นหลานสาวห่างๆของเขาเพื่อที่จะได้ไม่มีผู้ใดมารังแกและรังควาน

"เอ่อ แม่ แฮ่ม เอ่อเว่ยเว่ย เจ้าจะซื้อบ้านหลังไหนดี น้าว่าเจ้าดูหลังที่อยู่ในหมู่บ้านดีไหม ถึงจะแพงแต่ก็อยู่ใกล้ผู้คน"

"ข้าเลือกหลังที่ติดกับภูเขาเจ้าค่ะ ท่านน้าบอกว่ามีรั้วอิฐอย่างดีมิใช่หรือเจ้าคะ ข้าเป็นหม้ายสามีตายไม่อาจให้ความไม่เป็นมงคลส่งมาถึงคนอื่นๆ แม้ว่าจะไม่พูดแต่ใช่จะไม่มีคนคิด ข้าอยากอยู่สงบมิต้องสู้รบกับผู้ใดเจ้าค่ะ"

"เอางั้นหรือได้ๆไปดูบ้านกันเถอะ"

ทั้งหมดขึ้นรถม้าไปที่ภูเขาติดกับลำธาร เสิ่นชิงเวยกะจากสายยตาน่าจะกว้างประมาณสามจั้ง(7.5เมตรโดยประมาณ) กว้างยิ่งนัก น่าจะลึกประลึกประมาณสามฉื่อได้เลย(90 ซ.ม.)กำแพงหินแข็งแรงราคาสามสิบตำลึงคือถูกมากแต่เสิ่นชิงเวยต้องต่อรองอีกนิดให้ดูรันทดหน่อยๆ ซื้อของไม่ต่อราคาคนจะมองว่านางมีเงิน มาอยู่ใหม่ๆไม่ควรฟุ้งเฟ้อ

"ท่านน้าเจ้าคะ เงินที่ข้าขอยืมท่านมามีเพียงยี่สิบห้าตำลึง เจ้าของลดให้อีกสักนิดมิได้หรือเจ้าคะ ข้าจะได้เหลือเงินไว้คลอดลูกบ้าง"