บทที่ 105

เสียงกระแอมของคนผู้หนึ่งดังขึ้น สตรีทั้งสองที่มัวแต่คุยกันเพลิดเพลินจึงหันมามองทันใด องค์หญิงสิบสามครั้นเห็นสามีก็แย้มยิ้มด้วยความดีใจ รูปร่างสูงของเขาบดบังแสงแดดอ่อนๆที่ส่องเข้ามาทำให้ภายในกระโจมมืดลงทันใด เบื้องหลังเขาคือองครักษ์ฝานที่ยืนทำหน้าพิกลอยู่ตรงนั้น

"ท่านแม่ทัพไปที่ใดมาหรือข้าตื่นมาไม่เห็นท่านแล้ว"

"ข้าไปพบพี่ชายเจ้าคุยเรื่องสำคัญ" เขาเดินมาหานางก่อนกระแอมหลายครั้งแล้วเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ เห็นองค์หญิงสิบสามพูดคุยกับอาชิงอย่างเปิดอกในเรื่องที่แม้กระทั่งตัวเขายังไม่กล้าเปิดเผยกับองครักษ์ฝานแล้วก็ได้แต่หน้าแดง ภรรยาของเขาไว้ใจอาชิงมากจริงๆ

"ข้าเตือนพวกเจ้า เรื่องที่สตรีไม่ควรเอ่ยนั้นมีมากหากจะพูดจาอันใดต้องระวังผู้อื่นได้ยินเข้าใจหรือไม่"

"ท่านแม่ทัพท่านพูดเรื่องใด ข้าหาได้เข้าใจ" องค์หญิงสิบสามขมวดคิ้วไม่เข้าใจที่สามีพูด

"ข้า...เอ้อ..ข้าจะบอกเจ้าว่าเรื่องที่พวกเจ้าสนทนากันสักครู่ไม่สมควรเอ่ยเสียงดังหรือเอ่ยให้ผู้ใดได้ยินเป็นสตรีหากผู้ใดรู้เข้าจะไม่งาม"

เรื่องมารยาทพวกนี้สงสัยเขาต้องสอนภรรยาให้อยู่ในกรอบเสียบ้าง

"ข้ากับท่านเป็นสามีภรรยากัน เรื่องอันใดไม่งามอีกทั้งข้าหาได้พูดกับคนอื่นอีกทั้งยังหวังดีแนะนำให้อาชิงทำแต่งกับองครักษ์ฝานพวกท่านเห็นว่าเป็นเช่นไร"

"องค์หญิง"

เป็นอาชิงที่ร้องแย้งขึ้นมา ในขณะที่บุรุษทั้งสองนั้นทำหน้าไม่ถูก องครักษ์ฝานถึงกับสำลักน้ำลายจนไอออกมาหลายครั้ง

“องครักษ์ฝานท่านโชคดีแล้ว อาชิงของข้านับว่าเป็นสตรีที่ดีที่สุดหากท่านได้เป็นภรรยานับว่าเป็นวาสนายิ่งนัก”

“องค์หญิงทรงล้อกระหม่อมแล้ว แม่นางชิงชิงสูงส่งอีกทั้งดีเช่นนี้กระหม่อมไม่อาจเอื้อม”

องครักษ์ฝานถ่อมตน แต่อาชิงกลับมองว่าเขาไม่ชอบตนเองอีกทั้งยังบอกปัดให้นางเสียหน้า จึงใบหน้าบึ้งตึงพลางกัดฟันเอ่ยออกมา

“ใครอยากแต่งให้ท่านกัน”

จากนั้นนางก็ยอบกายสะบัดใบหน้าออกจากกระโจมไป

“อาชิง” องครักษ์ฝานเห็นท่าทางโมโหของอาชิงแล้วไม่สบายใจ จึงรีบตามนางไปพร้อมกับเอ่ยว่า

"เจ้าไม่ต้องห่วงหากองค์หญิงยกเจ้าให้ข้าจริงข้าจะไม่ทำเรื่องเช่นนั้นที่ฝืนใจเจ้ากับข้า"

อาชิงพ่นลมออกจากปากหันขวับมาหาเขาแล้วเอ่ยขึ้น

"เฮะ เจ้าจะบอกว่าเป็นเจ้าที่ไม่อยากทำเรื่องเช่นนั้นกับข้าหรือ แม้องค์หญิงจะยกข้าให้เจ้าจริงข้าก็ไม่แต่งเจ้าไม่ต้องห่วง"

อาชิงสะบัดแขนเสื้อจากไปแล้ว องครักษ์ฝานได้แต่ยืนมองหลังบอบบางที่หายเข้าไปในกระโจม เห็นนางไม่อยากแต่งกับตนเองแล้วรู้สึกปวดใจยิ่งนัก

"ข้าเป็นอะไร เหตุใดเจ็บเพราะคำพูดของนางเพียงนี้"